Serenity

Nenuial

2007-11-26T22:42:00.000+02:00

Vallandur, Themodir, Aldalin ve ben. Evendim gölünde bir gündoğumu izler iken.

Ecthelion & Glorfindel

2007-10-23T23:36:00.000+03:00

"Of the deeds of desperate valour there done, by the chieftains of the noble houses and their warriors, and not least by Tuor, much is told in The Fall of Gondolin: of the battle of Ecthelion of the Fountain with Gothmog, Lord of Balrogs in the very square of the King, where each slew the other, and the defence of the tower of Turgon by the people of his household, until the tower was overthrown; and mighty was its fall and the fall of Turgon in its ruin."

"In Rivendell there live still some of his chief foes: the Elven-wise, lords of the Eldar from beyond the furthest seas. They do not fear the Ringwraiths, for those who have dwelt in the Blessed Realm live at once in both worlds, and against both the Seen and the Unseen they have great power"

Elrond

2007-10-02T23:44:00.000+03:00

Ang - Abi beni istemişsiniz.

Elrond - Gel otur, Gildor abin senle ilgili güzel konuştu sana göre işim var, ama anlat bakalım ne yaparsın ne edersin. Elinden ne iş gelir.

Ang - Mandos E tipinden yeni çıktım, ne iş olsa yaparım abi.

Elrond - Tamam al şu evrakı götür kütüphaneciye ilgilensinler. Bide çay söyle koridorda Lindir var

Ang - *içinden* O Vilya parmağında olmıcak ben söylerdim sana ya çayı kahveyi. Neyse...

Unfinished Tales #5

2007-09-11T20:53:00.000+03:00

"Werner aynaya baktı. Yüzünü sağa sola çevirerek değişimleri kontrol ediyordu.

Bir insanın yaşayabileceği en garip tecrübelerden birini yaşamasının üstünden 12 yıl geçmişti. Bu sürede ölen insanların sayısını kimse bilmiyor. Savaş Dünyaya olduğu kadar insan ruhuna da kanlı yaralar açmıştı. Hiçbir şeyi bıraktığınız yerde bulamıyordunuz. Doğduğunuz yerler rus toprağı oluyordu. Çocukluk ve gençliğiniz anlamsızdı. Anılar ölüydü. Nerdeyse hepsi... Ölüydü.

Werner, Mjollnir'in üst katında ne yapacağını bilmez bir halde dışarı çıktığında......"

.....

.....

.....

*5. kısım yayımlanamaz. Çok düşündüm. I ıh...*

Unfinished Tales #4

2007-09-05T02:56:00.000+03:00

Soğuk bir sabah.

Takvimler 1940 yılının martını gösteriyordu. Almanya yedi aydır savaşıyordu. Tabii buna savaş denebilirse.

Polonya gibi büyük bir devletin işgali gülünç bir şekilde hızlı olmuş. Alman panzerleri, gelenekçi leh süvarisini ezmişti. Eylül sonundan beri Almanya kabuğuna çekilmiş beklemekteydi. Bu sırada hem ingilizler hem de fransızlar savaş açtıkları Almanya'ya saldırmak için acele etmiyorlardı. Tek tük deniz çarpışmaları oluyor, bunlar haricinde herkes kan dökmek için gelecek baharı bekliyordu.

Baharın ilk belirtileriyle o sabah almanlar aniden Norveç üzerine yürüdü. Tarafsız olduğunu anlatmaya çabalayan Norveçlileri dinleyen yoktu. Birkaç direniş noktası dışında mukavemetle karşılaşılmadı bile. Ve o soğuk mart sabahının ilk ışıklarında Hamburg yakınlarındaki bir havaalanında hummalı bir çalışma sürmekteydi. Leutnant Werner Heinrich ve I/JG77 pilotları Skaggerrak boğazı üzerinde hava üstünlüğünü sağlama emri almışlardı. 5 dakika içinde kalkış emri verilen onaltı avcı uçağının uçuş rotalarında iniş yeri Oslo yakınlarında belirsiz bir meydan olarak saptanmış. Pilotları bir söylentidir almıştı. Tanrı aşkına neler oluyordu böyle.

Onaltı uçak, dört adet V meydana getirip danimarka üzerinden Norveç sularına doğru yol aldılar. Otuz sekiz dakika sonra mart ayını daha soğuk yaşayan Oslo sakinlerinin üzerinde uçuyorlardı. Norveç fiilen işgal edilmeye başlanmıştı. Teğmen Heinrich ve pilotları ise bu hadisenin ilk tanıkları oldular. Düşman toprakları üzerinde hava üstünlüğünü sağlayarak birer birer Oslo havaalanına indiler. Norveçli bir üsteğmenden havaalanını sembolik olarak teslim aldılar. Kırmızı lacivert Norveç haçının yanına alman gamalı haçı çekildi. Günler geçmeden norveç harekatı başarılmış, Oslo sokakları bisikletli alman askerleriyle dolmuştu. Çatışmalar deniz üzerinde yoğunlaşmış Almanlar bir kruvazör kaybederek bir ülke kazanmıştı.

Teğmen Heinrich'in hikayesi burada yeni başlamaktadır ama askeri hayatı sonlanmak üzereydi. Doktorların kesin tanı koyamadığı bir hastalığa tutulmuş ve Bergen kentinde fløyen sırtlarında bir sanatoryuma süresiz istirahate gönderilmişti. Anlaşılan oydu ki savaş bir süre daha sakin geçecekti. Oslo askeri hastanesinden çıkarken Teğmen Heinrich koyu mavi ceketini giydi. Şapkasını koltuğunun altına alarak kötü kesilmiş sarı-kumral saçlarını tarağıyla taradı. Aynadaki bitkin yüzünden hoşlanmamıştı. 24 yaşında hayatla ilgili yeterli deneyimi olmayan herkesin başına geldiği gibi savaş onu çağırmıştı. Bu öyle büyük bir şeydi ki orda öylece kayıtsız kalamazdınız. Komşunuzun genç oğlu savaşa giderken evde oturmak acı verirdi. Bundan kırk yıl sonra torununuzun kucağınıza oturup "dede savaşta ne yaptın?" diye soracağını düşünmek yeterliydi. Artık sıkıcı olmaya başlayan bir savaşta halsiz ve bitkin hava pilot teğmeni Werner Heinrich'in aklında bu düşünceler vardı.

Yağmurla ıslanan Oslo sokaklarında Werner bir süre yürüdü. Hayatında kimse olmamıştı. Anne ve babasının bitmeyen dertleri yüzünden kapağı askeri okula atmış, kısa zamanda pilot olmuştu. Polonya harekatının demir haç nişanı taşıyan gazilerindendi. Ama sadece bu kentte kendini bu kadar yaşlı hissediyordu. Martılar, komik kazaklar giyen yerli halk, evlerin duvarlarından bile asla çıkmayacak şekilde sinmiş balık kokusu ona kendi iç dünyasını gösterip duruyordu. Kederli doğan bir çocuktu Werner. Büyük ihtimalle de kederli ölecekti.

Teğmen Heinrich'in istasyona ulaşmak için hızla geçtiği Karl Johans Gata, o yıllarda büyükçe bir sokaktan farksızdı. Şanslıysanız bir otomobil içinde insanlar görürdünüz. Alman üniformalı olmayanlar, üniformalılara şüpheyle bakardı. Kafayı kaldırıp insanları süzmek zordu. Onların ülkesindeydiniz. İzin vermiş gibi de görünmüyorlardı.

Werner, Bergen'e bir tren bileti alarak hemen kompartmanına yerleşti. Trenin kalkmasına daha iki saat olduğunu önemsemedi. Gazeteye bakınarak, saatiyle oynayarak, küçük defterine notlar alarak vakit öldürdü ve Bergensbanen treni Almanya'da bile nadir görülen bir dakiklikle tam vaktinde yola çıktı. Oldukça sıkıcı geçen bu yolculuğu yapayalnız geçiren Werner Heinrich için on sekiz saatin nasıl bittiğini anlatmak oldukça güç.

Bergen, (her ne kadar Werner için sadece balık kokusundan ibaret olsa da) canlı bir şehirdi. Enfes günbatımlarında, mor pembe ve sarının her tonu görülebilirdi. Yine de eski balıkçı şehri Bryggen, hansa döneminden beri alman ruhunu koruduğundan teğmene daha tekin bir hava vermişti. Werner şehri yalnız başına biraz turlayarak fløyen'e tırmandı. Sanatoryumun misafirhanesine kayıt oldu ve bahçesine çıktı. Enfes bir liman manzarasına karşı tedavi olmakta olan hastaları inceleyerek boş bulduğu bir banka oturdu. Sonra, "Oh harika" diye düşündü. "Milletin savaşta kıçı kızarırken ben büyükannemle burda örgü öreceğim" Sonra kendine az yaşlı olan bir isveçli hasta bularak hiç hatırlamaya değmeyen bir tür muhabbete girdi. Savaşın seyri, alman denizaltıları, amerika ile ilgili falan.

Akşam yemeği ağır hastalara sanatoryum'da verilmeliydi ama Werner'in hasta olduğu dahi şüpheliydi. Güzel bir sivil takım düzdü kendisine. Koyu renk bir kravat. Yakaları dik keten bir gömlek ve tiril tiril siyah ceket - pantolonla mat siyah iskarpinler seçti. Sonra kente inerek yemek yiyeceği bir yer aradı.

Mjollnir o zamanlar güzel bir lokantaydı denilebilir. Burayı isveçli bir kadın işletiyordu ama kendisini arada bir görenler ancak olurdu. Onun yerine sigara ve gül satan (ikisi de norveç'te azdı) genç hanımlar, bu lokalin sahibesinden hep daha çok hatırlanmıştır.

Lokale girip kendine denize nâzır bir yer beğenmişti. İçeride yalnızdı. Yüzü çilli norveçli bir kızdan kibrit satın aldı. Kendine smaskribbe, roesti, ve jule birası ısmarladı. Beklemeye koyuldu. Günbatımından sonra gelen kuzey rüzgarı lokalin içinde dönerek esiyordu. Pencereyi kapatmak için ayağa kalkacağı sırada birden kıyamet koptu. Düşen tabak, bardağın ve (hatta sürahinin) sesiyle Werner olduğu yere çakıldı. Savaştan gelen kimseler için böyle gürültüler hiç.. ama hiç tekin değildir.

Kafasını çevirdiğinde garsonu özürler falan dileyerek yerde bulacağını sanmıştı ama yanılıyordu. Onun yerine son derece şık giyinmiş otuzlarının sonlarında bir hanımı kendine bakarken buldu. Bu Mjolnir'in sahibi olacak kadın olmalıydı. "-Ziyanı yok" diyerek kendisini rahatlatmak için gülümseyerek birşeyler söylemeye kalktı ama o da ne! kadının onu duyduğu falan yoktu. Öyle dikildiği yerden, ince uzun bir deniz feneri gibi ona bakıyordu. Werner bir sorun olduğunu hissederek ayağa kalktı. Kadın, adamın her hareketini izliyordu.

"-Werner Heinrich! Teğmen!" diye kendisini tanıtmaya çalıştı. Saniyeler süren bakışmanın ardından kadın nihayet teğmene yumuşamış göründü. El sıkıştılar ve kadın bütün o kırılmış tabak çanağın üstünden atlayarak Werner'in masasına oturdu. Genç teğmen, zarif kadının Mavi-yeşil gözlerini kendine sapladığını ve çevirip durduğunu rahatsız bir şekilde hayal etti. Açıkçası kadının bir derdi varsa -ki bunu bilmiyordu- anlatmış olmasını dilerdi.

"-Fraulein'ın bir sorunu olmalı ki beni öldürecekmiş gibi bakıyor" dedi Werner gülümseyerek.

"-Aksine sizi çok yakından tanıdığım birine benzetiyorum teğmen, acaba nerelisiniz?" dedi kadın.

"-Ailem Avusturyalıdır" dedi Werner Heinrich. "-Ama bugünlerde her yer Almanya oldu. Sigara almaz mısınız?"

Werner kadının sigarasını yakarken tavrını önce komik buluyordu. Ama sonra tehlikeli bulmaya başladı. Hanım durmadan sorular soruyor, Almancayı da diğer birçok dil gibi kusursuz konuşuyordu. Bölge tarihi hakkında muazzam bir bilgisi vardı bu kadının. Sonra kendini Aethel olarak tanıtan hanımın nedense gözleri doldu. İkinci bir sigarayı beceriksizce dudaklarına götürürken Werner anlamayarak sigarayı yaktı. Kadın uzun mantosunu teğmenin de yardımıyla giyerek dışarı çıkmak istediğini söyledi. Deli gibi aç olan Werner Heinrich sıklımaya da başlasa kadının çekiminden kurtulamıyordu. onda hiç anlamadığı bir şey vardı. Tanıyor gibiydi. Ama nereden.

Birlikte karanlık balık pazarını geçerek yağmurla ıslanmış rıhtıma vardılar. Kadın birden ona döndü. Werner heyecanlanmıştı. "-Eee" dedi. "-Şimdi ne olacak?"

Ve kadın kendisinden hiç beklenilmeyen yüce bir sesle konuşmaya başladı. Anlaşılmasa bile her kelimesi insanın ruhuna işliyordu. Kelimeler zamanı aşarak Alman teğmenin yüzüne sert tokatlar indiriyordu. Werner sendeleyerek düştü. Aklı karmakarışık olmuştu. Sonra kadın dimdik durarak ona şöyle seslendi:

"Şimdi bana bak Beomund oğlu Beolfwyn!, Âraf'ın isimsiz ruhu Jherein!, Şafakta vurulan Gerard Coutances!... Her isminle sesleniyorum sana! Beni gör!"

Sözlerin gücüyle geriye savrulan genç teğmeni bilmediği hatıralar allak bullak etmişti. Zamandan da eski bir hikayenin başrolünde gibi hissediyordu şimdi kendini. Kadının dediği her ismi tanıyor ama rüyadan uyanınca sanki o rüyayı gördüğünü inkar eden bir adam gibi kabullenemiyordu. Zayıf bile olsa bu çağdaki geçmişi onu delilikten koruyordu. Sonra Werner sendeledi. Hıçkırarak ağlamaya başladı. Bergen sokaklarında ağlamak herkes için iç rahatlatıcı olmuştur zaten. Werner de rahatladı. Uzakta kalan geçmişini gözyaşlarına tutunarak buldu. Sonra kadına tekrar baktı.

Aşk onu öylesine bir hızla ele geçirdi ki dünya bir süre yavaşlamıştı. Umutların ötesinden çıkıp en gizli hayallerindeki bir heykeldi bu kadın. Bazen rüyalarında onu gördüğünü sanır ama ne olduğunu bilemezdi. Onu düşünerek doğduğunu biliyordu. Onu düşünerek öleceğini de... İşte Werner o zaman ağladı. Ağlarken timsah gibi sürünmekte olduğu paket taşlı kaldırımdan yavaşça yükseldi. Kadına yürüdü. Ve orada meleklerin dikkatli gözleri altında kavuştular. Dünya ölmek üzereyken umut yeni bir filiz verdi.

Sabahın ilk ışıklarına kadar bu şehirden bile eski iki aşık bölük pörçük hikayelerini birleştirdiler. Birbirlerini asla doymadan ama nazikçe öptüler . Kah adam kadının dizlerine yatmış, kah kadın adamın kollarında uyuklamıştı. Mutlulukları o sabahın güneşi kadar parlaktı. Werner ve artık adını artık gizlemeyen Eldrith, Mjollnir'in üst katındaki kadına ait odaya girdiler. Giyinik bir halde yatağa uzandılar. Sarılmıyor olmak öylesine büyük bir korkuydu ki ne kadar bir süre orada sarılmış halde bulunduklarını bu hikayede okuyamazsınız.

Ve sonra beklenmedik bir şey oldu. Odanın penceresinin iki yanında olan iki sandalyede iki adamı oturur buldular. Bunlar zamanın ötesinden beri kendilerini izlemekle görevlendirilmiş meleklerdi. Yaşlı gözüken ve yüzünde hiçbir ifade okunamayan Dirhael solda oturuyordu. Yeşil bir alman üniforması içindeydi ve bacak bacak üstüne atmıştı. Diğer sandalyede ise onlara korkutucu ama vahşi bir güzellikte bakan siyah SS üniformalı Semiel duruyordu. Sonra Dirhael konuştu:

"-Ey adam!" dedi. "Günlerinizin sonuna vardınız ve hakkınızda verilen hüküm dolmuş görünmekte. Yaradanın lütfu size son kez bahşedilecek. Belli ki kavuşmuş olduğunuz günün ertesinde ayrılmak istemezsiniz. Ama kulak verin diyeceklerimize" ve sonra Korkunç Semiel konuşmaya başladı.

"-Sevenleri ayırmaya biz meleklerin ve hatta güçlü Lucifer'in bile gücü yetmez. Bunu ancak iyi bir amaç uğruna kendiniz yaparsınız. Bugün kavuşur ve hükmü tamamlarsanız önünüzdeki yıllar size dalgalar gibi çarpacaktır. Gelecek savaşların yıkımı ve ölenlerin ağıtları mutluluğunuzu gölgeleyecek, çocuklarınızı sakat bırakacaktır"

"-Ne demek istiyorsun melek?" dedi Werner Heinrich. "-Birbirimize yüzyıllar sonra kavuştuk, ne diye şimdi onu bırakacakmışım?"

"-Zira" diye devam etti Dirhael, "-Aşkınızın aşamayacağı kederler zamanıdır. Size tavsiye veririz biz. Zorlamayız. Buradan çıkarken birinizi almamıza müsaade buyurursanız gelecekte aşkınız belki güvende olabilir."

"-Ama olmayabilir de" diye tamamladı Semiel.

"-Her hal-ü kârda buradan bizimle çıkacak olan ölecek ve gelecekte tekrar diğeriyle karşılaşmak üzere doğacaktır." dedi Dirhael

"-Ya burada kalan kişiye ne olacak?" diye sordu Eldrith.

"-Yaşı buraya girdiği anki gibi kalacak ve asla yaşlanmayacaktır. Dünyayı dolaşarak eşini arayacak ancak bu sürede dinlenemeyecektir." dedi Semiel ruhsuzca.

Odaya sessizlik çöktü. İki aşık birbirlerini çok özlemişti ve bu melekleri çok kederlendiriyordu. Ancak dünya daha büyük kederlere gebeydi ve zaman gitgide azalıyordu. "-Ne diyorsun yaşlı olan?" dedi Semiel kadına dönerek. Seçim hakkı senindir.

Eldrith bu soruyla karşılaştığında dünyada tam 144 yıldır yürüyordu. Her bir gününü de sevdiği adamı arayarak geçirmişti. Çok yorgundu. Çok bunalmıştı. Ne kadar aşık da olsa genç değildi. Bedeni kusursuz bile olsa içinde kuruyan bir ağaç vardı. Sevdiğinin kollarında bir süre düşündü. Fedakarlık etmeye karar verdi.

"-Ben" dedi "-Sizle bu odadan çıkıp gideceğim. Werner burada gençliğiyle kalacak."

Melekler başlarını eğerek kabullendiler. Çiftin vedalaşması yürek parçalayan bir sahneydi. Hiç zorlanmadan ağlıyorlardı. Sonra Semiel ayağa kalkarak kadının elini tuttu. Beraberce dışarı çıktılar.

O gün,

Ertesi gün,

Daha sonraki birkaç gün,

Werner Heinrich o odadan asla çıkmadı. Görevi ağırdı. Onu bu dünyada savaştan sonra arayacaktı. Henüz doğmamış birini nasıl arayacağını düşünerek pencereden yağmurun altındaki Bergen şehrini izledi.

Unfinished Tales #3

2007-09-04T23:21:00.000+03:00

İmparator günbatımında haritanın üzerine eğilmişti. Karşılarına çıkmış denli bir gücü devirebilirler miydi?

İki gün at üstünde karış karış tüm çevreyi gezinmişti. Savaş çoktan patlamıştı ama asıl çarpışmanın geçeceği yere karar vermek zordu. Haritada Kobelnitz, Sokolnitz, Telnitz köyleri üzerinde gözleri dolandı. Austerlitz yazısını gördü ardından. Bunu birkaç kez kendi kendine tekrarladı. Sonra gülümsedi.

Napoleon'un Grande Armee'si devrimin çocuklarıydı. Giyotinin sayısız kez düşüp kalktığı terör dönemini hatırlıyorlardı. Krallara ölüm diyerek kralları devirmişler, kimbilir hangi garip kaderle yine bir imparator sancağı altında savaşa girmişlerdi. Bu imparator asla geçilmeyen versailles parmaklıklarının ardındaki güneşin oğlu değildi. Korsikalı yarı asil bir adamın oğluydu. Ve Yüzbaşı olarak olarak orduya girmişti. Ama şimdi imparatordu. Önemli olan buydu.

Bir gün kendileri de Fransa mareşali veya imparator olabilirler miydi? Belki... Devrim şimdiden çok şeyi değiştirmişti bile.

O sırada 22 yaşında olan topçu subayı Gerard Coutances, tüm o omzu zengin sırmalarla dolu mareşaller harita üzerine eğilmişken 11 parça topuyla Ulm yönünden Austerlitz tepelerine yürüyordu. Subaylardan mesafeyi korumaları ve gece yolculuk yapmaları istenmişti. İşin aslı Grande Armee doğduğu günden beri hep bir yerlere yürümüştü. Yemeksiz, yataksız ve rahat yüzü görmeden tüm avrupayı geçiyorlardı. Gerard'ın yaşlı kahverengi atı dört gündür yürümekten kendini zor taşır hale gelmişti. Askerler ise 8 librelik ağır topları cepheye sürüklerken susuzluktan yere yığılır olmuşlardı. İki atı, altı adamı ve bir havan topunu kaybederek Austerlitz'e ulaştılar. Bernadotte'un birinci kolordusu ait olduğu tepelerde yerini almıştı. Askerler yorgundu ama savaşın çılgınlığıyla ayaktaydılar. Takımın üç subayı ise nöbetleşe uyuyorlardı. Gece 03:40'ta Gerard'ın nöbeti bitti, ve (belki son) uykusuna dalmak için çadırına yöneldi. Kalın battaniyeler altına ellerini ovuşturarak girdi ve hemen uyudu.

Kader onu garip bir rüyanın içine attı.

Bir elinde tabancayla kaybettiği arkadaşlarını soluk soluğa ararken karanlık bir ormana dalıyordu rüyasında. İnce dallar yüzünü jilet gibi biçiyor ama geride onu kovalayan avusturyalıların kahkahası yaklaşırken durmaya cesaret edemiyordu. Hava yarım bir ayın aydınlatabilecğei kadar aydınlıktı. YIldızlar seçilemiyordu. Ormandan çıkmaya ne kadar çalışırsa o kadar derinlere dalıyordu. Sonra kendi kalp atışlarının ve soluk alıp verişlerinin arasında tekin bir ses duydu Gerard. Eğer sözcük böyle tarif edilebilseydi yerinde olurdu. Gerard günüz gözüyle bu sesi duysaydı kendisinin ona bağırdığını düşünürdü ama rüyalarda her şey tersten işliyor olsa gerek.

Sese doğru tabancasının horozunu kaldırarak ilerledi. Gerekirse ölürdü ama sesin kaynağını bulmadan olmayacaktı bu. Pencereleri sıkıca örtülmüş bir kulübe gördü rüyada. Gerçekliği ve korkunçluğu karşısında dudaklarını ısırdı. Tüylü Trikorn şapkasını başından alarak yüzünü yelpazeledi. Kapısına doğru yürürken kalbi davul kadar kadar güçlü çarpıyordu. Sağ elinde tabancası olduğu halde yarım açılmış kırık kapıyı sol eliyle iteledi. İçeride gördüğü manzaraya hayret ederek kapıda kilitlendi.

Genç bir hanım vardı karşısında, kucağında da kızı. Karanlıkta yüzü seçilemiyordu annenin ama korkmuş olduğu belliydi. Kumral saçlarını derli toplu tutan beyaz tülbent çamurla kirlenmişti. Elinde artık hiçbir ekmeği kesmeyecek kadar kör bir bıçak tutuyordu kapısında dikilen askere karşı. Kız ise gözlerini sıkı sıkı kapatmış sessiz duruyordu. Bu manzara karşısında Gerard'ın içi yumuşadı. kalbinin üzerine tatlı bir sıcaklık yürüdü. Dolu tabancasını kemerine sokarak anne önünde diz çöktü. Sonra sönmekte olan meşalenin alevinde ona baktı.

Kim olduğunu doğduğundan beri biliyordu bu hanımın. Çocukluğunda kopuk hikayeler anımsıyor ama bir türlü onları yakalayamıyor, birleştiremiyordu. Gençliğinde uykuda konuşurken annesi onu dinleyip anlam verememişti. Şimdi tüm hikayeler birleşmeye, bir düzen oluşturmaya başlıyordu. Korkusu meraka dönmeye başlamış olan kıza dolu gözlerle uzun uzun baktı. Ellerini avcunun içine alarak öptü. Sonra unutulup gitmiş ve bir gün hepimizin anımsayacağı bir dilde seslendi ona.

Gerard'ın nöbeti tekrar gelirken onu uyandırmaya gelen asker komutanının uykusunda konuştuğunu anlamış, ne söylediğini duymak için yaklaştığında kontrolünü kaybederek gözyaşlarıyla kendini yere atmıştı. Bilmediği diyarlara ait ama duygu yüklü bir şarkıyı dinleyen gurbetçi gibi uzaktaki ailesini özlemişti. Uzaklık ve özlem gibi kavramlar öyle büyük bir şiddette yüzüne çarpıldı ki asker oracığa yığılıverdi. Gerard Coutances askerin yanıbaşında ondan habersiz uyandığında Kobelnitz istikametinden Rus-kazak topçuları ilk atışlara başlamıştı.

Hava dehşetli ayazdı. Dörtnala karargahtan gelen tüylü şapkalı bir onbaşı, düşmanın hareketlerini ve mevcut konumunu bildiren haritayı emirlerle birlikte ikinci komutan Jernac'a iletirken Gerard ceketinin düğmelerini ilikledi. Saçlarını yana tarayarak alnında biriken teri sildi. Sonra eline bir dürbün geçirerek birkaç kilometre ilerisinde konum almaya başlayan düşmanı inceledi. Aklı ise hep gerideydi. Onu geriye çağıran korkunç bir şeyler vardı.

On bir parça topun ve ikinci kolordunun nizam almaya başlamış yirmi dört topunun da hizalanmasıyla düşman piyadesi menzile giriyordu. Havada bağrışmalar, yanan fitillerin parlak alevleri ve barut kokusu vardı. Birden gümbürdemeye başlayan sol cenah toplarıyla birlikte Coutances'in takımı da atışlara başladılar, Topların gürleyişleri her yanı sardı. Austerlitz savaşı fransız merkez grubuna yayılarak bir çatışmadan savaşa dönüyordu. İmparator planlarını yapmıştı.

Tüm o dumanların arasında Gerard Coutances savaşı düşünemiyordu. Bir gecede bu artık onun savaşı olmaktan çıkmıştı. Gerideki sıhhiye çadırının üzerinden Ulm yönüne bakıyordu. Oraya gitmesi gerektiğini düşündü. Zira Ulm onu çağırıyordu. Kalbi heyecandan yerinde duramıyor. Emirlerini gecikmeli olarak veriyordu. Bir süre sonra emir falan vermedi. Doğruca çadırına koştu. Kılıcını kınına sokarak yerdeki bir sandıktan bir çift tabanca ve iki kese barut aldı. Barutluğu boynuna çapraz asarak atına atladı ve herkesin şaşkın bakışları altında atını Ulm yoluna sürdü. Fransa, kendi tarihinin en büyük zaferine yürürken zaferi dün en çok arzulayan subay bundan kaçıyordu. Bulacağı şey tüm savaşlardan, tüm askerleren ve tüm zaferlerden daha tatlı olacaktı.

Hislerini izleyerek bir saat kadar batıya at sürdü. Yoldaki subaylara haberciymiş de gerideki Mareşal Bessier'e haber götürüyormuş gibi davrandı. Sonra aklı onu sağa gitmeye yöneltti. Atını hemen sağa çevirerek auber gölü yakınlarında rüyasındaki sembolleri aramaya başladı. Ne garip bir tesadüftü ki başına gelenler bir süre sonra rüyasının içinde at sürüyordu sanki. Geceleyin düşler ülkesinde yayan olarak koşturduğu bu yolda şimdi atını dörtnala uçuruyordu. Aynı işaretleri gördü. kara bir ağaç, boz bir tepe ve tümüyle rüyasındaki gibi olmayan virane bir kulübe. Kalbi çarparak atından indi. Ayakları adeta yere değmiyordu. Az sonra hayatını anlamlandıracak bir şey görecekti.

Neden sonra birşeylerin ters gittiğini anladı. Bir iki adım atınca kulübeden almanca bağrışmalar yükseldiğini duydu. Kahkahalar onları izledi. Gerard hemen iki tabancasını çekerek pencere pervazına kadar ilerledi. Üç adam gördü içeride. Fransızların D'autriche dediği avusturyalı askerlerdi bunlar. Bir keşif koluydular. Şansını iyice zorladığını düşünen Teğmen Coutances içeriye girmeden derin bir nefes aldı. Sonra herşey bir anda oldu.

Kapıda kendisini gören ilk avusturyalı ne olduğunu anlamamıştı. Kuru bir gürültü sonrasında gırtlağına giren bir kurşunla geriye doğru uçtu. Gerard'ın sol elindeki tabanca odanın en ucunda şaşkınlıktan dilini yutan genç askerin kalbini gösterdi. Bir diğer patlamayla o da olduğu yere yığılırken sağdaki son avusturyalı er tüfeğini beceriksizce fransıza doğrultmakla meşguldü. Ağzına isabet eden tabancanın kabzasıyla kendinden geçti. Baygın haldeyken kafasının dağıldığını anlamayacak kadar şanslı bir askerdi.

Gerard Coutances dumanın ve uğultunun dağılmasını beklerken cesetler arasında yüzükoyun duran bir kadın gördü. İçi ezildi. Tüm çabaları boşuna gitmişti şimdi. Kendisini en kötüsüne hazırlayarak kadının omzundan tuttu ve cesedi döndürdü. Fakat o da ne? Bu rüyasındaki kız değildi. Yüzü daha farklıydı. Evet, mekan doğruydu, ama kişiler yanlıştı. Orada nasıl bir şeytanlık döndüğünü anlamadan Gerard bir tabancası elinde sandalyeye çöktü. Sonra odanın ucunda dizlerini karnına çekip gözlerini ve kulaklarını sımsıkı kapatmış küçük bir kız gördü. Gördüğü anda da kaderini anladı. Gözleri dolarak kadersizliğini inceledi.

Rüyası onu aldatmıştı. Yirmi yıl sonra bu odaya giriyor olsaydı rüyasındaki sahne belki gerçek olacaktı. Nitekim hayallerindeki kız henüz dokuz sonbahar bile görmemişti. Daha hiçbirşey anımsayamayacak kadar küçük bir çocuktu. Gerard ne yapması gerektiğinden haberdar olarak ayağa kalktı. Tabancasını sağa doğru fırlattı ve eldivenlerini çıkardı. Sonra masum küçük köylü kızının önünde diz çöktü. Yanaklarını elleriyle tutarak onun kendisini görmesini sağladı. Âraf'ın tozlu düzlüklerinde öğretilen cümleyi artık tümüyle hatırlıyordu. Bunu sanki bir ninniymiş gibi kıza söylerken kız hiç kıpırdamadı. Ancak ona sanki babasıymış gibi sarıldı. Bu hikayede anlatılması gereksiz bir zaman boyunca ölmüş anne, avusturyalı cesetler, küçük Eldrith ve Gerard Coutances sessizlik içinde beklediler.

Gerard küçük Eldrith'e şöyle dedi. "-Canım! Kehanetin hala üzerimizde. Başka dünyalar gördük. Ama görünen o ki burada kavuşamayacağız. Ve şimdi ben geleceği sana söyleyeceğim. Beni iyi dinle."

Eldrith uslulukla başını "olur" anlamında salladı.

"-Birazdan seni de alarak Bernadotte garnizonuna gideceğim. Orada sana bakarlar. Mareşal iyi biridir. Sakın korkma. Beni sabah olmadan kurşuna dizecekler, zira savaşta korkaklık gösterdim. Ama bu hayatın sona ermeden son bir kez daha karşılaşacağız. Eğer Tanrı bu sefer izin verirse geleceğimiz önünde engel olmaz"

Eldrith başını tekrar olur anlamında sallarken ağlıyordu.

Akşam İmparator Napoleon Austerlitz'de bugün dahi hatırlanan bir zafer kazanan ordusuna şöyle dedi: "Sizler! İki imparator ve doksan bin kişiyi dört saatte parçalayan askerler! İleride 'işte cesur biri' diye anılmak için tek yapmanız gereken 'Ben Austerlitz'de savaştım' demektir."

Ama tüm askerler Austerlitz de savaşacak kadar cesur değildi. Gerard Coutances ertesi sabah kısa bir yargılamadan sonra bir direğe bağlandı ve 8 kişilik bir idam mangasının önünde korkaklıktan kurşuna dizildi. Ölmeden son isteği "kızına" iyi bakılmasıydı. Mareşal Jean Baptiste Jules Bernadotte çocukları severdi ve bu işi bizzat üzerine aldı. Genç teğmenin kızının bakımını üstlendi. Eldrith Mareşal ile birlikte bilmediği bir başka hayata sürükleniyordu.

İki kere kaybettiği bir adamı tekrar bekleyecekti...

Unfinished Tales #2

2007-09-04T15:46:00.000+03:00

Ve tanrı onları izledi.

Bu yer yaratıldığından beri Tanrı billurdan yapılma sarayından aşağı nadiren inmiş, Dünyaya bu denli yakın pek az olmuştu. Dünya ile ahireti ayıran sınırın çorak topraklarındaydı şimdi. Âraf'ta duruyordu. Yalnızdı.

Âraf'ı tanımlayacak kelimeler yazık ki az. Göklerinin ne renk olduğunu ve -eğer buna yaşam denirse- yaşamın nasıl olduğunu bize kimse dönüp anlatmamıştır. Rüyalarında üç krallığın da sınırlarını gezen Dante'nin aktardıkları hariç öte diyarlara ait bilgilerimiz pek yok. Boyunlarından zincire vurulmuş ve onun ağırlığı ile yalnız yere bakabilen insan sürüleri bulunuyordu Âraf'ta. Günahkar insanlardı onlar. Ama Tanrı'nın merhametiyle cehennemin yalayan alevlerine atılmıyorlardı. Zira saf kötülüğün neferleri değildiler. Dünyaya, Tanrıya, aşka ve bir çok güzel addedilen şeye de hizmetleri olmuştu. Cennetin krallığında bu hizmetler günahları örterler.

Ve şimdi Tanrı, doğarken ölmüşlerin, söz verip tutmayanların ve kabahatlilerin oluşturduğu sıranın üzerinde bir dağdaydı. Bağdaş kurmuş oturuyordu. Cennette her daim yeni nehirler ve ılık güneşler bulunurdu. Değişim hep vardı. Ama Âraf hep aynı kalırdı. Burası zamanın ötesinde ne ise berisinde de öyleydi. Sevaplarıyla umutlanan, günahlarından utanan insanların değişime ihtiyaçları olamazdı. Tanrı o gün insanlara tek tek bakarak her ruhu tanıdı. Hepsine merhamet gösterdi. Bu hikayenin ulaşacağı zamanın çok ötesinde bilinmedik ihsanlar bahşedildi kendilerine. İnsanlar yere baktıklarında yeni bir umutla gülümsediler.

İki ruh sessiz kaldı.

Tanrı olsanız kusursuzluğun sürekli olmadığını görürdünüz. Tanrı kendisi kusursuz olduğu için tanrıydı. Ve kendi yaratımındaki kusurları eğer varsa bilirdi. Değişim dikkatini çekti ve gülümsemeyenleri gördü. Onları inceledi. Hikayeleri oldukça nadirdi. Buraya farklı bir yazgının hükmüyle, farklı zamanlarda gelmişlerdi. Bedenleri biçimsiz de olsa kız ve erkektiler. Birbirlerine doğmadan aşık edilmişlerdi. Dünyanın bu kısmında kalmaları biçimsizliğin kaynağıydı. Âraf'ta sevenlerin bile şekilleri belirsizdir. Ve Tanrı onlara merhamet gösterdi. O ki, bu iki ruhun sevgilerini zamanın bilinmeyen bir kıyısında kendisi örmüştü. Oyuncak sandığında çok önce gözdesi olan bir oyuncağı yeniden bulan bir çocuk gibi içi burkuldu. Hayır! Bu iki ruh Âraf için çoktu. Onlara farklı bir kader biçecekti. Sonra başını göğe kaldırarak derin bir nefes aldı.

Dirhael ve Semiel adlı melekler tanrının çağrısını aldıklarında gümüş koruluğun üzerinde uçuyorlardı. Aniden havada duralayarak birbirlerine baktılar. Sonra gösterilen lütufa sevinerek hızla Ayna-gölün sularına daldılar. O zamanlar cennetin kapıları daha çoktu ve aşağı krallıklara, Âraf ve hatta Cehenneme açılan yollar bilinirdi. Melekler de böyle yaptılar. Yüzleri ifadesiz ancak kendileri merak içindeydiler. Çünkü tanrıdan gelen direkt bir çağrı her melek için sevinç kaynağıydı. Yaratıcılarına her biri aşıktılar. Acaba bu ne olabilirdi. Âraf'ın verimsiz ovalarına varıncaya dek karanlık boşluklarda uzun uzun uçtular.

Tanrı'nın ardında belirdiklerinde onlara düşünceler ihsan edildi. Ölümle ayrılmış iki ruhun geleceğini kendilerine iletmek için getirilmişlerdi. İlk erkeğin ve erkeğin kemiğinden olan ilk kadının hikayesi cennette biliniyordu. Melek Samael'in düşüşü de her meleğin aklında yer etmişti. Melekler gözlerini kıstılar. Ölümlü insanlara, yaratanın iradesiyle saygı duyuyorlar ama güvenmiyorlardı. Tanrı, dağın üzerinde Dirhael'in omzuna dokunarak, "-Şüphesiz her şey bizdendir" buyurdu. Melekler tanrı önünde diz çökerlerken o dağın yamacından aşağı yürüyordu.

Melekler çorak tepenin yamacından güzel ve beyaz tüylü kanatlarını açarak aşağı süzüldüler. Karlar kadar beyaz ipekten kumaşlarla örtünmüşlerdi. Dirhael'in ifadesiz gözleri griydi. Saçlarında binlerce yılın getirdiği kırlıklar vardı. Semiel ise bir adalet meleği olarak kuzguni siyah saçlıydı. Dünyaları delen yeşil gözlerini başları eğik ruhlar üzerinde tutuyordu. O suçu ve günahı anlardı ve denir ki onun nazarına tutulan pek az kimse bakışlarını kaçırmadan durabilmiştir.

Semiel yanyana durmakta olan kız ile erkeğe baktı. Boyunlarında asla çözemeyecekleri bir zincirle toprağa demirlenmişlerdi. Ne kafalarını yukarı kaldırıp onları gölgeleyen suretleri görebiliyor. Ne de boğazlarını sıkan tasmadan bir ses kurtarıp soru sorabiliyorlardı. Aşk bu diyarda dahi öyle güçlüydü ki nüfusu milyonları geçen Âraf'ta birbirlerini bulmuşlardı. Erkek biçiminde olan ruh kızın elini tuttu, sıkıca kavradı. Dirhael bunu görerek gülümsedi.

"-Cennetten olma hayalleri var bu ikisinin şüphesiz. Ama yine aynı hayal değil midir ki sizin ırkınızı cennetten kovan? Şimdi takdir olundu ki buradan da ayrılmanız lazım gelir insanlar. Tez vakitte hem de" dedi melek.

Semiel ise bıçak gibi gözlerini kadına doğrulttu. Boyunlarındaki zincirler bir anlık bakışıyla koparak Âraf'ın susuz topraklarına savruldular. Kız hemen başını kaldırarak yıllardır merak ettiği çevresine bakındı. Yeni doğan günahsız bebeklerin cennet merdivenlerindeki kortejini gördü. Kırmızı gökyüzüne ve sonsuz.. sonsuz insan sıralarına baktı. Derin bir sessizlik vardı sessizlik ülkesinde. Sonra tekrar meleklere bakış attığında onların yanındaki adamın zincirlerini kırdıklarını gördü.

Şimdi Âraf'ta ayakta duran iki biçimsiz bedendiler. Aynada yekdiğerinin sureti gibiydiler. Melekler onlara doğru yürüdü. Semiel kızın bileğini tuttu, Dirhael ise erkeğin omzunu. Ve onları az evvel tanrının oturmuş olduğu tepeliğin kıyısına doğru taşıdılar. O tepedeki manzara ve ölmüşlerin sinir bozan düzeni ölümlüler için korkunçtu. Bakamayarak arkalarını döndüler. Sonra melekler konuşmaya başladı. hepimizin bildiği ama asla hatırlamadığı en yüksek lisanda şöyle dediler:

"-Sen kadın! Kehanetinin bu diyarda gücü olduğunu bilmez misin? Seni yaratan tanrın o kalbi sana umutsuz bir aşka saplayasın diye mi verdi? Ama şimdi merhamet görenlerdensin. Dünyaya döneceksin! Seçtiğin erkeğine kavuştuğun vakit hakkında ben ve Dirhael hüküm bildireceğiz. De ki: hakkımızda verilen içtihadı en karanlıklar bile bozamayacak. Böyle bildirdi Tanrımız"

Ve Dirhael erkeğe hitaben şöyle konuştu. "-Sen adam!" dedi. "-Kadınına ölümlü topraklarda kavuşacaksın. Ama bu bir kez olmayacak. Öyle çok sevdin ki onu, sana pek çok kavuşmanın sevinciyle pek çok kaybedişin kederi bağışlandı. Onu aldığın an aslında kaybettiğin an olacak. Siz ölümlülerin sevincinin elde edene dek olduğunu bilmez miyiz! unutma adam! bir şeyi elde etmiş olmanın en kötü tarafı, artık o şeyi elde etmiş olmaktır"

Kadın ve adam meleklere ağlayarak baktılar çünkü üzerlerindeki hükmün pek çok hayat süreceğini anladılar. Burayı son görüşleri olmayabilir ve hatta daha kötü yerler de görebilirlerdi. Bu ikisine verilen ağır sorunu kaderleri ve aşklarıyla nasıl çözeceklerini bilemediler.

Ve orada, kısır topraklı Âraf'ın ortasında birbirlerine ruh olarak dokundular. Her bir kıvrımı, her çıkıntıyı ezberlemeye çalışır gibi. Sonra Dirhael erkeği omuzlarından tutarak dünyaya savurdu. Amansız kara boşluğun soğukluğu ve dünyaya girerken yanan ruhun acısını hissetti adam. Haykırarak ağlamaya başladı. Vücudu öylesine yanıyordu ki düşüşü onu öldürecekti. Sonra öyle çok ağladı ki kendisinin bir tünelde olduğunu farkedemedi. Bir ucunda ışık olan dünyanın tek girişiydi bu. Çıktığında çevresini göremiyor ve hala ağlıyordu. Etrafında birileri vardı ve güldüklerini hissetti.

Etraftakiler gülüyorlar, birbirlerini kutluyorlardı.

"-Bir oğlan!" dedi kendisini ayaklarından kavrayan buruşuk bir teyze. "-Bir oğlun oldu kızım"

Ağlaması kısa sürede bitip kendini sonsuz yorgunluğun getirdiği ulvi bir uykuya bırakırken henüz adı olmayan çocuk. Kadınını düşündü.

"O" şimdi neredeydi?

Unfinished Tales #1

2007-09-04T02:52:00.001+03:00

Romalılar bu diyarı bırakalı çok olmuştu.

Brittania'yı fetheden falan yoktu. Romalılar hiç yenilmemişlerdi. Sadece yeteri kadar azaldıklarını düşünerek, yerli halkı kendi dertleriyle başbaşa bırakarak bir gün ansızın çekip gittiler. Çamur içinde yaşayan yerli halka hamamlar, mayalı ekmek, şarap, sayısız tanrılar, öğütler ve hadrian adında bir taş duvar miras bıraktılar çok kuzeyde. Geldikleri yoldan güneydeki vatanlarına döndüler.

Oysa bugün irlanda dediğimiz Eire ne bir romalı görmüştü o güne dek ne de kaba saba bir barbar. Gelip geçen kelt hükümdarlardan hep ölmüş, yalnız yağmur ölüme direnmişti. Gri gökler, zümrüt ormanlar ve sonsuzluklardan gelen mavi sular Eire'nin tek derdiydi. Eğer daha büyük dertleri varsa dahi, avallone ile ilgili tarihçiler bu söylediklerimden dahasını bize henüz anlatmadılar.

Eire'nin doğu kıyısında Dunluce isminde bir kasaba vardı. Burayı bu isimle hatırlayan kim kaldı merak ediyorum. Çamur, pislik, kızıl sakallardaki düğümler ve rüzgarda birbirine sokulan koyunlar vardı burada. İnsanlar bir sonraki yıldan çok yaşadıkları günü düşünürlerdi. Kral Wilfred'in ahşaptan yapılma muazzam salonları harici ne et yenirdi Dunluce'da ne de kötü olmayan bir koku duyulabilirdi. Doğa ile takışmadan hayatta kalabilen dünyada ne vardı ki Eire'de olsundu. Hah! Güzelliğin ve tanrısal olmayan estetiğin dünyaya ayak basmasına henüz çok vardı. Lakin siz etrafımdakiler bu dediklerimden güzelliğin olmadığını sanmayın. Dünyada bakmasını bilen herkesin görebileceği güzel şeyler hep olmuştur.

Bu kasabada Lerché vardı... O Wilfred'in kızıydı. Hikayesi ise bugün çok hatırlanmıyor.

Lerché insanı ağlatacak kadar güzeldi. Uzun ve düz kızıl saçları zarif boynuna berrak sular gibi akardı. Narin kollarını hep arkasında sanki bir şey saklıyormuş gibi tutardı. Kolay ağlıyordu ama korkudan değil. Hikayesinin hala anlatıldığı zamanlarda eski şairler bilmediği yazgısına ağlıyor derdi. Oysa kendisi krallar soyundandı. Korkunun önüne erkek aslanlar gibi dikilen bir soyun tek kızıydı. Son zamanlarda hep doğu denizine bakıyordu. Yazgı üstünde öylesi bir ağırlıkta oturuyordu ki kayıtsız kalamıyordu. Kan ter içinde uyandığı gecelerde hep aynı noktadan denizi izlerdi.

Bir gün kıyıda bir kayık buldu. İçinde de yaralı bir adam.

Ve böyle vardı Beomund oğlu Beolfwyn romalıların bıraktığı ingiltereden, yalnız eire kıyılarına. Son dövüşünde kimlere kıydı ve nasıl yaralandı kim bilebilir. Hangi ozan bugün kayığında bulunan silahların hangi kuzey cengaverlerine ait olduğunu söyleyecek. Şüphesiz anlatacak kimse kalmadı. Oysa onu öldü sanıp bir kayığa koymuş ve ağıtlarla dalgalara bırakmışlardı. Deniz böyle bir savaşçının bedenine saygısızlığa izin vermezdi insanların inanışında. Tanrılar değişse de su hep tanrısaldı. Beolfwyn de tanrısal bir suya tanrısal bir ritüelle bırakılmıştı. Nefes almıyordu. Uzun kumral saçlarını düzgünce tarayarak onu bir kayığa yatırdılar. Etrafında ölen düşmanlarının kılıçlarını da kayğa doldurup ağıtlar yaktılar ve arkadaşları onu denize bıraktı. Vedalar o vakit kısa olmalıydı ve kayığa dönüp bakmadılar. Gözyaşları ise çabuk dindi.

Oysa onun yazgısı ölüm değildi. Henüz değildi. Çünkü er geç ölüm bu hikayeyi anlatan kişiyi dahi alacaktır. Ancak hikayeleri ölümden kurtarabiliriz anlatarak. Kulak verin o halde bana...
Tamı tamına 6 gün ve 7 gece kayık kuzey denizlerinde dalgalara bata çıka, rüzgarla ve yağmurla boğuşarak sürüklendi. Sandal kıyıya vurduğunda ise adamın dudaklarında tuzun acı tadı ve ateşten gerçekten de yazgısına varmak üzere olan bedeni harici bir şey kalmamıştı. Lerché onu bulmasaydı bu hikaye anlatılamaz, Beolfwyn ise oracıkta ölürdü.

Kız onu narin kollarıyla sürükleyerek bir kulübeye soktu. Ateş harlayarak kendisine su ve likör verdi. Şükür ki kız hem şifalı otlar ilmi hatırlar hem de pek çok güçlü şarkı bilirdi. Denginde ise adamın şansına ölü bir aslanı bile kükretecek kadar taze ot bulunuyordu. Prenses Lerché o gece Dunluce'ye dönmedi. Yazgısının onu sürüklediğini ve bu adamın uyandığında anlatacağı bir şeyler olduğunu biliyordu. İyi bir hikaye, dünyanın bilinmeyen bir sırrı veya başka bir şey. O şey her neyse onu duymadan gitmeyecekti. İki gece adamın yanında kaldı, ağzından dökülecek bir şeyler bekledi. Adam uyandığında ise olan oldu. Birbirlerine baktılar ve üzerlerine dünyadan daha eski bir büyü çöktü. Aşk diyorlar bugün buna. Hem bu ilk anda birbirlerini görerek yazgılarını kabullenenlere nice destanlar düzülmüştür. Oysa bu hikaye onlardan daha farklı olacaktı.

Dakikalar, belki saatlerce birbirlerine baktılar. Her ikisi de birbirini ilk kez görüyor, ama sanki doğmadan önce tanıyorlardı. Her şey öylesine olması gereken yerde ve şekildeydi ki, ikisi de keşifleriyle ürküyorlardı. Birbirlerine adlarını sordular ve sonra sıkıca sarıldılar. Ölmek, yaşamak yemek içmek gibi şeyler bu gibi anlarda hep sonraya bırakılmıştır. Onlar da öyle yaptı. Bugün tanrının bile yerini hatırlamadığı o kulübede aşklarını dile getirerek dünyanın dayanaklarından birini yerine koydular. Karanlık çağların bugünlere ulaşmasını sağlayan bu aşklardan daha güçlü ne vardır? yine de gücüne inat, bu hikayeyi en yücelerden başka kimse bilmeyecekti. Bu konu başka bir zaman anlatılacaktır.

Cornwall'lu savaşçı Beolfwyn ile Kelt prenses Lerché arasında aniden doğan aşk ne kadar görülmeden kaldı bilinmez. Kız kasabadaki yüksek kulesinden doğuya at sürüyor ve uzun süreler bir kulübede inzivaya çekiliyordu. Kendisine soran yoktu ama ondan mutlusu da yoktu. Gençti güzeldi ve aşıktı. Denizle ve bilinmezlikle düşmandan korunan bir adada çok önceden hissettiği yazgısını yaşıyordu. Nitekim prenseslerin böyle gizlice evde olmayışları çabuk haber alınır ki Kral Wilfred'de böyle haberdar oldu. Kızını takip ettirdi. Ancak onu kaybettiler. Aramaları bir sonuç vermedi.

Yine de Kralın adamları kıyıya vurmuş bir sandal buldular. Pek çok Eire kılıcının etrafında kumlara saplandığı ve içinde bekledikleri gibi bir ceset olmayan bir garip Cornwall kayığı idi bu.
Lerché hisleri kuvvetli bir kızdı. Mırıldanarak söylediği şarkılarından birinde kekeledi. Beolfwyn huzursuz oldu. "Sorun ne Lerché?" dedi kıza,

"-Bilmiyorum. Beni arıyor olmalılar. Havada leş kargalarının kokusu var." dedi kız.

"-Hangi karga erişir sana ben varken" dedi Beolfwyn.

Yine de kız umutsuzluğa düştü. Sevdiğini bulurlarsa öldürecekleri kesindi, zira o denizin ötesinden geliyordu. Eire'de denizin ötesinden yalnız düşman ve hastalık gelirdi... Aşık olunacak bir şeyler değil. Bir süre kırık kapının altından gelen rüzgardaki denizi kokladı lerché. Deniz pek yakındı. Öleceklerini anladı. Adamı kıyıya çekiştirmeye başladı. Kulübede uzun zaman önce yaşamış ve adı hatırlanmayan kutlu balıkçının eski teknesini tersyüz ettiler. Denize vurdular. İkisi de kan ter içindeydi. Beolfwyn sandala zıpladı ve kızı çekmek için geriye döndü. Ama o da ne! kız sahile dönüyordu.

"- Ne yapıyorsun Lerché!" dedi adam. "-Benimle gel. Bundan başka diyarlar da var. Orada prensesim ol"

Ve "-Hayır" dedi kız yüzünde görenlerin içini acıtan bir umutsuzlukla. "-Çok zaman kalmadı"
Dalgalar minik kayığı sürüklerken adam donmuş bir ifadesizlikle kızı süzüyordu. Ama sonra Lerché tekrar bağırdı:

"-Bundan başka dünyalar da var Beomund oğlu Beolfwyn!... Orada bul beni"

Kayık dalgalarla sürüklenip birbirlerini göremez olana dek birbirlerine baktılar. Dünyanın o çağında da asla kavuşamadılar. Kayığın akibetine dair hikayelerde bir şey söylenmez. Ancak Prenses aynı kendisinin öngördüğü gibi ateşlenerek yatağa düştü ve iki hafta kadar bilinmedik dualar ederek ve adamı özleyerek öldü. Kurganı üzerinde minik sarı çiçekler bugün bile yetişir.

Bu hikayenin ilk kısmı bu lisanda böyle anlatılmalıdır.

Tristan ve Isolde (ve hatta "the gunslinger") seven herkesten sonsuz özür diler, resmi kopya çekip hikayeyi benzeştirdiğimi tüm hayvanlığımla kabul eder ancak hikayenin geleceğinde zorunluluğumu anlayacağınızı umduğumu arzederim

Fark?

2007-09-01T23:11:00.000+03:00

Toplumu bilgilendirmeyi amaçlayan şeyleri bloga pek yazmıyorum, zira benim blogumdan bilgilenen toplumla ekşi sözlüğe yazdığım yazılardan bilgilenen toplum arasında sayı olarak ciddi fark var. Ama blog da öksüz kalmasın, onun da geyikten öte bir yazısı olsun. O da can...

Şimdi,

Çocukluğumun büyük kısmını doğu'da geçirmiş olduğumu, silahlar ve askerlerle içiçe yaşadığımı, garip anılar ve tecrübeler edindiğimi bilen bilir. Hobiden öte, ateşli (konumuz olduğu üzere aynı zamanda ateşsiz) silahların dünya tarihinden ayrı incelenemeyeceğini bildiğimden bunlar üzerine yoğun gözlem ve çalışmalar yaptım. Elimden geldiğince çok okudum, atış yaptım, yapanları dinledim, inceledim. Mermi yolu, namlu enerjisi ve hızlarını karşılaştırdım. Kimi ülkelerin silahlarda estetiğe dahi önem verdiğini, kiminin yalnız silahı çalışır tutmaya devam edebilmek için herşeyi feda ettiğini gördüm. Gün oldu insanlar bana silahlarını gösterip geçemezsin dediler, gün oldu üstüme görmediğim yerlerden ateş edildi. Silah üreten ve ordusuna dağıtan bir ülkede sevimsiz hobimi de bünyesinde tutması gerekenler var takdir buyrulursa.

Gözlemlerim sonucu şu kanıya vardım ki,, Türkiye'de adam öldürmek oldukça basit ve bu prosesin kanun boşluklarına takılan, katile avantaj sağlayan yolları var!

Konuya geçmeden, silah denince akla gelen şeyin yani ateşli silahların bulundurma ve taşıma şartlarından bahsedelim.

Ateşli silahlar içinde belli ağırlıkta (grain) barut ihtiva eden, pirinç kovanlı ve kurşun çekirdekli mermiler atan, geri tepme, gazlı geri tepme, sürgüleme veya revolve sistemiyle çalışan manuel, yarı otomatik ve tam otomatik silahlardır. Yasal olarak elinizde bulundurabilecekleriniz, namlusu 17 santimetreyi aşmayan, mke üretimi pirinç gömlekli mermiler kullanan (full metal jacket), 6136 sayılı ateşli silahlar kanununa tabi diğer maddelere göre alınacak silahlardır. Şu anda açıklamak zırvalamak olacak ama tekrar bu noktaya döneceğim için ortalama bir ateşli silahın (tabancanın örneğin mke kırıkkale 7.65mm) namlı çıkış hızının 387 m/s olduğunu ekleyelim.

Bulundurma ruhsatını malum hayatının tehlikede olduğunu iddia eden herkes ile yine aynı kanunda belirlenen kimseler alabilirler. Bu ruhsatla silahınızı üstünüzde taşıyamaz ama evinizde bulundurabilirsiniz.

Taşıma ruhsatı ise Cumhurbaşkanından (Cumhurbaşkanım değil :P) başlayarak devletin üst kademesi, kolluk güçleri, kuyumcular, avukatlar, hakimler, savcılar, üst sınıf memurlar, petrol istasyonu sahipleri, sair işyeri sahipleri, hayatı büyük oranda tehdit altında olanlar, itirafçılar vs gibi kişilere silahları üzerlerinde taşıyabilmeleri amacıyla verilen ruhsattır. Fiyatı silahın cinsine göre değişse de genellikle fahiştir ve 5000 ytl civarında edinilir. Sağda solda belinde böyle silahla gezinen andaval görürseniz bu yukarıdaki listede kendisinin sayılmış olması büyük ihtimaldir. Silahı görünmeyecek şekilde saklamak zorundadır bu kişi. Silahını gösterirse ikaz edebilirsiniz.

Bendenizin dayandığı gerçeklik şu ki, bireysel silahlanmanın bu ölçüde ruhsata (izne) tabi tutulması ortamın teksasa ve hyboria çağına çevrilmemesi için gereklidir. Her önüne gelen silah alabiliyor olsaydı kurtlar vadisi yayınından sonra ışıkları kapatıp yere yatmak durumunda kalacaktık. Herkes silah alsaydı bile kimse güvende olmayacaktı zira herkesin silahının olması daha güçlü silahı olana üstünlük sağlamaktadır. Bu şekilde bir rekabet de yalnız silah satanlara yarar. Uzatmadan özetlemeye çalışıyorum ki 6136 sayılı kanunun varlığı çok hayat kurtaran kanunlarımızdandır. Çok severiz kendisini.

Lakin,

"Silah" konsepti ateşli silahlarla kısıtlı değildir. Hava basıncını 12000 psi olarak ayarlayabilirseniz bir spudgun yardımıyla patates fırlatarak uçak düşürebilirsiniz. Kanıtlanmıştır. Veya bu yazının yazılış amacı olan ve fiyatları ateşli silahların çok altında olan bir havalı tüfek edinerek birini öldürebilirsiniz. Güçleri bugün korkunç boyutlara çıkmış bu silahlardan açıklama amacıyla 150 ytlye her av bayisinden alabileceğiniz bir tüfek olan HATSAN MOD 125'i seçtim.

Hatsan izmir'de konuşlanmış bir atölye. Yurtdışına havalı tüfek ve tabanca ihraç ediyor. Örnek teşkil eden MOD 125 tüfeğini yalnız yurtdışına ihraç etmek amacıyla 2006 senesinde üretti. Bu tüfek 1.5 metre boyu, modern dizaynı, fosforlu truglo nşan sistemi, mauser tipi ergonomisi, hafifletilmiş kundağı, 9x32 ayarlanabilir dürbünü ve hepsinden önemlisi 1250 fps namlu çıkış hızına sahip felaket bir tüfek.

1250 feet per second, 400 metre/saniyenin üzerinde bir namlu çıkış hızına tekabül etmektedir. Ses hızı 330m/s de geçilir. 150 ytlye ses hızına saniyede 100 metreye yakın fark atan bir tüfek alıyorsunuz. Hangi ruhsatla? Hiçbiriyle. Havalı tüfek ve nişan tüfekleri hakkında 6136 sayılı kanunda kılıfı içerisinde taşınması ve -ahahahue geyiğe bakın- faturasının bulunması haricinde bir madde yok. Meskun mahallerden elinizde silahla geçmeyin ama atış yapacağınız yere gidene kadar irsaliyeli faturanız yanınızda olsun yeter. Atışınıza devlet yeşil ışık yakmış oluyor. Peki ama bu denli alım ve kullanımı kolay bir tüfek 1250 fps hız ve 4.5mm çap ile neler yapabilir.

40 ve uygun koşullarda 50 metreye kadar çıplak vücutta sert engellerle karşılaşmazsa 3.5cm derine işlemiş yaralar açabilirsiniz.

20 metrede kafatasında ciddi yaralanmalar oluşturur. kalp ciğer gibi uzuvların ardına parçalayarak geçebilir. Gözler dişler veya parmakların şansı yoktur.

5 ila 10 metrede kafatasını delebilir. kol bacak gibi uzuvlardan çıkabilir. Yiv ve setleri bulunduğundan ve kalibresi düşük olduğundan bu mesafede dönüş hızına erişerek dokuyu parçalayabilir.

bu ortalamalar pirinçle kaplanmamış yumuşak kurşundan bir paraşüt pellet ile 10 atışta hesaplanmış veriler sonucudur. Hatsan MOD 125 bu zayıf mermilerin yanında çelik çekirdekli (zırh delici) mermiler, ucu yuvarlatılmış durdurma kapasitesi artırılmış hunter mühimmatı, pirinçle kaplanarak ağırlığı artırılmış ve uçuş yolu düzeltilmiş rocket mühimmatı, 21.5 grain ağırlık verilerek direkt isabetlerde ölmenize yol açabilecek lightning mermileri gibi çeşitli markalarda ve modellerde ürünlerle atış yapabilmektedir. Uzun lafın kısası MOD 125 tüfeği ateşli silahların bazılarından daha hızlı, çoğundan daha delici olabilmektedir.

Bu silahı edinebilmek için yasal yaş : 18

Yasal prosedür : bir adet fatura

ve gereken para : 150 Ytl dir.

bu gücün büyüsüne kapılan 34 yaşında bir bankacı Ankara keçiören'de evinin balkonundan aşağıda gürültü yapan çocukların üzerine ateş açtı. 100 metreden kafasına isabet alan çocuk 4 ameliyatla halen yaşama savaşı veriyor. Babası sesi duymadan ve ne olduğunu anlamadan sırtına iki isabet aldı. Hedefi 9 kat yakınlaştıran bir dürbünle beraber 1250 fpslik bir namlu hızını böyle bir şerefsize ruhsatsız teslim ederseniz böyle çok ölen olur. Bu salak balkona tüfekle çıktığı için ihbar sonucunda 2 ayda ancak yakalanabildi. Şu an cezaevinde...

Peki ya atış disiplini ve eğitimi almış 50 metreden 3erli atışlarda 5 santime kadar gruplar yapabilen kişiler bu silahla birini vursa ne olacak. Sorun şu ki öleceksiniz. Bu silahlar adam öldürme kapasitesine sahip ve denk getirdi mi affetmeyen silahlardır. 2004 Yargıtay kararında silah addedilen havalı silahlar ateşli silah gücünde olsalar bile sahiplerine herhangi bir suçta ateşli silah cezaları getirmezler. Açık söyleyeyim mafya babası olsam bunlarla adam öldürürdüm :P. Keser veya baltayla birini öldürmekle dürbünlü tüfek kullanmak arasında ceza farkının olmaması hukuk sistemimizin derin bir boşluğudur. İstatistiki bir karşılaştırma yapacak olursak, avrupa birliği ülkeleri Hatsan'da 400m/s olan havalı silah namlu çıkış hızlarını 200 m/s seviyesinde tutmaya çalışmaktadır. Almanyada ise bu rakam 150 m/s dir. Namlu çıkış hızı 155m/s olan bir havalı tüfeği almanyada bulundurmak ağır bir suçtur.

Ha kullanması isabeti gücüyle falan çok keyifli bir tüfek onu da söylemeden edemeyeceğim. Ama 18 yaşında cahil bir çocuğun eline verilmesi cinayete davetiyedir.

Bireysel silahlanmanın karşısında değilim. Aksine destekliyorum. Sokaklarda korumak zorunda olduğunuz insanlar var ve elinde paslı şişler ve bıçaklarla gezen tinercilere karşı polisi arayamayacağınız bir zaman mutlaka gelecektir. Öyle bir an gelir ki bu tip kişilerden gelen saldırı ani ve geri dönülmez olur. Hayatınızı tinercileri kurtarmaya vakfetmiş bile olsanız saldırıya uğrayabilirsiniz. Sırf onlara zarar gelmesn diye taşımadığınız silahlar yüzünden kendinizi ve sevdikleriniz koruyamayabilirsiniz. Gözünüzün önünde sevdiklerinizi parçalarlarken insan hakları artık onları korumamalıdır. Güvenlik güçlerinin elinin ulaşamadığı deliklerde güvende olmanız bireysel silahlanma ile mümkün olabilir. Bu şahsi fikrim.

Yenilenmiş ve geliştirilmiş ruhsat ve izin sistemleriyle, silah alanların rutin kontrollere tabi olmalarıyla ve namlu hızlarında azaltmaya gidilmesiyle sorunun bir miktar çözülmesini öngörebiliyorum. Gerisi akademisyenlerde olsa gerek.

Nereloluyorl!

2007-08-28T04:42:00.000+03:00

Şimdi Orta-Dünya'da toplasan 5 büyücü var. Bu Istari denen büyücü camiasının onursal başkanı Hacı Gandalf (grey pilgrim diyen ben değilim valla) ile aşağıda buluştuğumuzun belgesi var. Bunu ispatlarım. Bu fotodaki kişi ise ikinci büyücü olan Kahverengi Radagast, Salak Radagast, Saf radagast! (saruman böyle dediğine göre vardır bi şeyler). Elflerin Aiwéndil dediği kuş dili bilen Radagast.

Ang : Hocam çok güzel kule yapmışsınız

Radagast : Sağol eyvallah

Ang : Kira mı acaba?

Rad : Yok bizim

Ang: Ben müsadenizi isteyeyim, yalnız şu tekstte yazan şeyi okuyamadım bir irfanınızla yol gösterseniz.

Rad: Tabi bakalım.. segenigin tigipiginege kogoşagayıgım gegerigizegekagalıgı ragadagagagast HOP! KAÇMA LAN ÜRŞT!!

Orta-Dünya'da neler oluyor?

2007-08-26T02:01:00.000+03:00

Gandalf - Sana bi görev vereceğim Anglachel(m). Güven duyulacak çok adam kalmadı artık, doğu harekete geçti, buçukluklar uyanıyor kırılmış kılıç yeni..

Ang - Gandalf bey kusura kalmazsanız şuraya bi poz verseniz de arkadaş bi ikimizi alsa

Gandalf - ........

Ang - *click* ehe ehe

Gandalf - ...

Ang - Doğu diyordunuz abi?

Hey gidi

2007-08-02T16:45:00.000+03:00

Hezarfen Havaalani - Tekirdağ arasındaki ilk 1.5 saatlik uçuşum. Kontrolleri aldığım ilk (un)official uçuşum da böylece gerçekleşmiş oluyor. Umarım daha çakılmadan nicelerini de göreceğim. Gerçi Cessna simülatörüne girip diamond uçağıyla ilk uçuşumu yaparak da ayrı bir hayvanlık etmiş oluyorum ama her uçak uçak değil midir bir yerde?

Daha adam gibi simülatörümü bitirmemişken uçmama (kontrolleri teslim ederek havada da 3.5 atmama) önayak olan Rakip firmanın pilotu Evren beye teşekkürü ve bir cessna uçuşunu borç biliyoruz. Eğlenceli bir deneyim oldu.

Top Gun izlemiş nesil de videodaki müzikleri tanıyacaktır hemen :D

Tolkien

2007-07-21T14:31:00.000+03:00

Özgürlük gökyüzünde diye söylerlerdi. Bence değil. En azından uçaklarda değil. Kendi kanatların olmadan, pencereler ardından özgür değilsin. Dönen ibreler yerine takip etmen gereken çok şey var oysa ki. Ayaklarını yere basmak zorunda olanlardan daha özgür olman seni özgür yapmaz.

Bu kitaplarla kimsenin çıkamayacağı yüksekliklerde dolandım. Her biri benimkinden çok daha güzel dünyaların doğuşuna tanık oldum. Tek bir kelimesinde bile çirkinlik okumadım. Soysuz olan ve benim dünyama ait hiç bir şey yoktu içlerinde. Dünyanın diğer ucunda da güzeldiler, rüyalar aleminde de. Varlığını hep hissettiğim ama hiç anlamlandıramadığım şeyleri bunlar sayesinde öğrendim.

Bunlarla birlikte ben artık gerçek benim. Asla doğmamış bir yeri özleyen ama bununla gururlanan biriyim.

Bu dünyayı da Orta Dünya gibi bir yer yapabilmek için korkunç suçlar işlemeyi benden başka kaç kişi göze alıyor merak ediyorum.

Uçar ve de Kaçarım

2007-07-10T01:48:00.000+03:00

Uçağım, 1944 model Messerschmitt Bf109G/6,

1475hp Mercedes DB605A 12 silindirli piston motoruyla 550km/h hız yapabiliyor.
8000 metreye çok zorlarsam 9 dakikada çıkabiliyor.

1 adet 30mm mk108 top ve
2 adet 13mm mg131 makineli tüfeğiyle rakibe güçlü tokatlar savurabiliyor.

Onu bir zaman kendim boyamıştım. Photoshopta oturup saatlerce...
Bugün yağmurlu bir havada onunla tekrar uçasım geldi. Bu da videosu,

Reflections

2007-07-06T01:47:00.000+03:00

Galadriel- "Kızım gel yapma etme, bak onlar bugün var yarın yok, tipsiz de oluyolar biliyo musun, evlenicen üç gün geçicek bi bakmışsın toprağın altına gitmiş. Gel gidelim batıya, gemi hazır"

Arwen Undomiél- "Reca ederim bu bahsi kapayalım"

Witch King of Angmar : "Yav bilsem yeminle almazdım baştan. Yok bit kadar herifler yüzük çalar, yok tanrı suretli adamlar üstümüze nehir boşaltır. Ben miyim arkadaş orta dünyanın delisi, kendi bulsun pezemenk.

Khamûl: "Boşver yak abi efkar dağıtır"

ROME

2007-07-05T03:24:00.001+03:00

BEN BILIYORVM VAKTINDE ROMA HVKVKVNDA BU HALTI BIZ OZELLIKLE SEVMEYELIM DIYE OKVTTVLAR. AMA INADIM INAT. SEVIYORVM LAN ROMAYI. HER BIRI I SAAT CEKEN XXI BOLVM ROME DIZISI IZLEDIM. SAPIKLIKTAN ÇVRVDVM ARTIK. ENSESTTEN ICIM KALKTI. AMA YETMEDI ROME ASKIM, ROME TOTAL WAR ALDIM. JVLII AILESIYLE ORTALIGI KASIP KAVVRDVM. VERCINGETORIX DENEN BARBAR KRALI KESTIM, DOYMADIM GITTIM KOYLERDE KASABALARDA KIM VARSA CARMIHA GERDIM. SONRA YURTTASLARIM ROMALILAR ( POPVLVS ROMANVS) ICIN HANLAR HAMAMLAR YAPAYIM ISTEDIM, CAESAR IV ALDIM. EQUESTRIAN CAMIASINDAN TIKSINDIM. PLEBISCITVM DAN YILDIM. PATRICIVM IKI KVRVS DAHA VERGI VERSIN DIYE GIRMEDIGIM SEKIL, YAPMADIGIM MAYMVNLVK KALMADI. YINE SIKILIP ROME IZLEMEYE DEVAM ETTIM. LVCIVS VORENVS KAREKTERINE HASTA OLDVM. AILESINE SEVDIGINE ONEM VEREN HERKESI SEVERIM ZATEN. HELE KI BV SIRADA ARKASINDAN IS CEVRILIYORSA. BIR DE SARISIN ARYAN KI KEVIN MC KIDD DENEN HERIF. O TIP BENDE OLSVN MMMMMLDCXXVIII YTL BORCVM OLSVM SAYIN OKVRLAR.

BVRADA EARLY LEGIONARY COHORT TABIR ETTIGIMIZ TARZDA GIYINMIS KENDISI. KESTIGI CCCIX ADET GALYALI KENDISINE YETMEMIS KI HALA CISALPINE GAVL DENEN YERDE GALYALI KOVALIYOR. AMA NE ZAMAN O ZIRH MIGFER CIKIYOR. KARIZMA OLVYOR MV SANA XVIII. ANALAR NELER DOGVRVYOR ROMADA DIYORVM.

GAIVS*IVLIVS*CAESAR*OCTAVIANVS*AVGVSTVS*ANGLACHELIVS*PON*MAX*MMVII

Victory

2007-05-20T12:22:00.000+03:00

The meaning of victory is not to defeat your enemy but to destroy him,

to eradicate him from living memory, to leave no remnant of his endaevours,

to crush utterly every achievement and remove from all record his every trace of existence.

From that defeat, no enemy can recover.

This, is the meaning of victory.

IMPERIUM TACTICA

Adam haklı

2007-05-20T01:53:00.000+03:00

görünmüyorsa aşağıdaki linki tıklayın. Ang

http://www.grapheine.com/bombaytv/index.php?module=see&lang=uk&code=977908ca83c5807bbb1b32d9cc588c18

Somewhere among the clouds above

2007-05-19T04:54:00.000+03:00

"I know that i shall meet my fate

somewhere among the clouds above;

those that i fight i do not hate

those that i guard i do not love;

my country is kiltartan cross,

my countrymen kiltartan's poor,

no likely end could bring them loss

or leave them happier than before.

Nor law, nor duty bade me fight,

nor public men, nor cheering crowds,

a lonely impulse of delight

drove to this tumult in the clouds;

I balanced all, brought all to mind,

the years to come seemed waste of breath,

a waste of breath the years behind

in balance with this life, this death"

W.B. Yeats

2007-05-14T19:42:00.000+03:00

Over North Africa

2007-04-02T18:37:00.000+03:00

Sınavlar başlamadan kendime bir meşgale arıyordum ki eski dost il-2 sturmovik oyunundan daha iyisinin olmadığına karar verdim. Uçuş sistematiği çok gerçekçi olan bu oyun karşısında "vay vay vay" "vaşş" diyerek günlerimi heba ettiğimi, olmayacak şeylere para ve vakit harcadığımı, bir dünya 109 uçağı boyadığımı bilen bilir. Teferruata girmeyelim.

Bunun bütün görevleri bittikten sonra olayın umumiyetle 1941-44 rus cephesinde geçmesi beni biraz baydı. Nette konuyla alakalı sitelerde biraz gezinince şahane haritalar görevler yapıldığına tanık oldum. Hele afrika üzerinde 39 bölümlük bir senaryo vardı ki amanin kıyamet koptu. Kota mota dinlemeden downoada asıldım.

Afrika! coğrafi olarak ne kadar kuru bir isim değil mi?

Mısırlılara kadar giden tarihini boşversek bile, ikinci dünya savaşında kuzey afrika cephesinin ne kadar kendine has, ne kadar sıradışı olduğunu bilmek icap eder. İki tarafa da ait olmayan çöller üzerinde almanlar ve ingilizler yiğitçe savşıp ölmüşlerdir. gündüzleri yakıcı sıcaklar, geceleri dondurucu soğuklarla başetmiştir bu gençler.

Çölün kendine has bir romantizmi yok değildir. Herkes çölde geride bıraktıklarıyla daha çok başetmek zorundadır çünkü hali hazırda bulunulan çölde bağlanılacak, sevilecek bir şey yoktur. Kupkuru topraklarda anlamadığınız amaçlar için ölürsünüz her gün. Şiirler çölde daha anlamlıdır. Bulutsuz göklerin altında öyle yalnız olursunuz ki, gerçek kendiniz olmanın çoğu zaman utanılacak bir yanı olmaz.

Hele bütün bu tarihin yaşanmışlığın ardında bir "İngiliz Hasta" filmi vardır ki çölde olmak, hele hele uçmak tarifsiz huzurdur.

24. görevdeyim ve Tobruk üzerine hava akınlarımız sürüyor. 22. görevde çektiğim ve toplam 12 saatlik bir emeğin ürünü olan (1 saat çekim, 7 saat editing, 1 saat youtube uploadı, 3 saat 20 dk processing) bu videomu youtube a koydum. Açık konuşuyorum bir boka benzemedi. Çünkü video editlemek çin işkencesi gibi bir şey. Ama Niye bu linki buraya koyuyorum çünkü DELLENDİM! ben 7 saat AOARGH diyerek bişi editlediysem izleyeceksiniz arkadaş! bir yapıyorum 11 dk oluyor, kesiyorum biçiyorum 10:04 çıkıyor. Kafamı duvara vuraraktan 9 dk 37 ye indirdim ama jeneriği girince 11 dakikaya çıktı. Kırpılmaktan, müziğin senkronize olamamasından ve türlü iğrençliklerden salak bi video yapmış oldum. Ruhum tükendi be.

şimdi bu youtube üst limitini 10 dakika koyan arkadaşa seslenmek istiyorum sen benim başıma bela mısın! allahın öküzünü director yapıyorsunuz utanmadan 7 dk strip videosu çekiyor burda sade vatandaşın sanatsal takılacağı geliyor burnundan getiriyorsunuz! hakkımı helal etmiy... (neyse siz izleyedurun :P)

Raise your hand into the air!

2007-03-10T18:02:00.000+02:00

...

2007-02-05T07:35:00.000+02:00

Larry King : What would you say to the ones that want to be a Lord?

Anglachel : "Don't"

Judgement

2007-01-29T01:47:00.000+02:00

The inequity of fate,
The pains of love and hate,
The heart-sick memories,
That brought you to your knees.

And the times when we were young,
When life seemed so long,
Day after day,
you burned it all away.

All the hate that feeds your needs,
All the sickness you conceive,
All the horror you create,
Will bring you to your knees.

And the times when we were young,
When life seemed so long,
Day after day,
you burned it all away.

Imperium

2007-01-29T01:16:00.000+02:00

Im a man of law. Despite my lack of faith to the "Lord" and current law of mortals, i deeply believe in a system of law. A system of law that does not exist yet. A system does not deny itself. A system that protects the helpless, and serves the man-kind unless they are "so". A system that would never allow anyone to be helpless. A system of victors, who will see the victory at the end.

A new order shall rise in the battlefield of the last battle. Victors, will run the world without pride or fear. Then, a man of skill and justice will cometh forward. For because he sat in shadows in loneliness and thoughts for so much years, he hadnt seen any other choice but war. And then, Twin headed banner of the imperium shall rise. Millions of bodies will cover the face of the earth.

Once God Emperor of the Mankind decides to move, everything will moved. He shall order and we will follow. He will point us the direction and we will conquer, or die while trying it.

Because,

While the enemies of the Emperor still drawn breath, there can be no peace.

(http://en.wikipedia.org/wiki/Emperor_of_Mankind_(Warhammer_40,000))

25

2007-01-27T13:50:00.000+02:00

Ne kadar zor şimdi buraya bişi yazmak.

Hayattan çok fazla bir şeyler öğrenmiş gibi "ben 25 (yazıyla yirmi beş) sene gördüm ohohoy" demek çok saçma geliyor. Bugün biraz deneyerek 25 yılın her senesine ait bir şeyler anımsamaya çalıştım. Önemli olayların olduğu günleri hatırlaya hatırlaya evet, bu süre içinde ne yaşadığımı biliyorum. Günlük tutmanın da güzel tarafı burada sanırım. En erken bir şey hatırlayabildiğim zaman ise 1984 yılı. 1984'ten 1985'e geçtiğimiz yılbaşı gününü birkaç kareyle anımsıyorum. Jandarma lojmanında kapı komşumuzda kutlama yaptığımızı ve trt 1'in siyah beyaz görüntülerinde geri sayım sonucu 1984'ün gidip 1985'in geldiğini hatırlayabiliyorum. Nasıl bilmiyorum ama iki buçuk yaşımı hatırlıyorum işte.

Çeyrek asır be. Öh. Yine de her şey tam olmamış gibi geliyor. Verdiğin bir sınav kağıdında bir şeyleri eksik yaptığını hatırlamak gibi. Geriye dönemiyorsun. Tekrar 18 yaşımda olmayacağım mesela. Her şeyi on sekizimdeki gibi boş vermek isteyeceğim, belki biraz lükse kayıp bir şeyleri boş da vereceğim ama içim içimi yiyecek. Rahatsızlık duyacağım herhalde çünkü artık babamın evlendiği yaştayım.

Aynaya baktığımda yorgun gözler görüyorum artık. İstediğinden daha fazlasını okumuş gözler. Tek bir salak sınav için 800 sayfa kitabı okudukları da oldu. Annesinin gençliğini hatırlayan gözlerim var, babasının bulunduğu köye jandarma eskortuyla giderken kendisine uzatılan nazi tabancasını gören gözler bunlar. Doğudaki sefilliği, çürümüşlüğü ve rezilliği gören gözler.

Karadenizin koyu yeşil adamın gırtlağını sıkan ormanlarında gri gökyüzleri gördüm çocuk halimle. Hayatımın çoğu otobüslerde geçti. Bir ucu Sinop bir ucu Elazığ diğer ucu İzmir İstanbul Adana olan bitmeyen yolculuklar. Sarı ovalar, çorak topraklar, delirten beyazlıklar ve sakin mavilikler gördüm. Hep bir şeyler kovaladım. Kovalamayı bilmediğim zamanlarda kovalayanların çocuğuydum çünkü. Aynı şehirde 4 sene kaldığımız olmadı ki. İnsanları tanıyacak zamanım da olmadı, kimbilir belki hevesim de.

"Büyüdün artık" dediklerinde, onlar dedikleri için kendimi büyümüş saydım. Bir önceki seneden ne farkım vardı ki. Karar vermekse eğer o büyüklük, hala çocuk değil miydim? Öğrendiğim şeyler birbirinin zaten aynıydı. Metal, soğuk ve ölüme yarayan şeyler. Bir de sevmeyi öğrenmiştim kendiliğimden. Çok salak, çok yabancı ama fazlasıyla sahiplendiğim bir şeydi. Yüzümü çevirdim doğudan ve "bilgi" yazdım o kağıda. Ne hukuk okumaktı amacım ne de avukat olmak. Sadece istanbula gelesim vardı. O da neden bilen yok.

Sonra kelimelerin gücü girdi hayatıma. Yirmi üç mevsim geçmiş ne garip. Tolkien kitaplarında aradıklarımı buldum. İçimde doğan ama ifade edemediklerimi buldum. Dünyada hep olmasını istediğim ama hiç bulamadıklarımı buldum. İyi ve kötüyü karşımda "nizâsız ve fâsılasız" olarak görmekti isteğim. Bir şey hakkında tereddüde düşmeden kötüler ve iyileri keskin bir ahlak anlayışıyla ayırmaktı. Böyle bağlandım "Usta" nın dünyasına. Soylu sözlerine, gururlu karekterlerine böyle tutuldum. Hala elime başka bir kitap aldığımda beni o okuduklarımdan daha ileriye götürmez ve ben de o alakasız kitabı okumakla iyi bir ticaret yapmadığımı; geçen zamana değmediğini düşünürüm.

Geçen 3 yıl boyunca "Noldor" eğitimimi darmadağın etti. Ama adil bir süreç sayıyorum ben bunu. Bu ultima online guildinin benden aldığı zamanı parayı ve güveni, tanıdığım muhteşem insanları bana kazandırarak verdi. Anglachel'e lord payesi ekledi Noldor. Sorumluluğa, başında olmama rıza gösterdi. Beni onurlandırdı. Hızlı karar vermenin insanları ölüme ve yaşama götürdüğünü bana öğretti. Ateş ederken (ok atarken daha doğru olabilir) ve karar verirken yanılmamam gerektiğini gösterdi. Öyleydi ki, yaptığım hatalardan insanlar birbirine düşüyor, husumetler doğabiliyordu. Oldukça hoş ve zor bir deneyimdi.

Sonrasında bugüne dek boş günleri, Anathema'yı, yıldızları, hatırlaması yürürken gülümsememi sağlayan mutlulukları, dikili'deki yazlık evi, son mutlu günleri, ailemin dağılmasını, akrabalarımın ölmesini, ailemin parçalanmasını, okulumun hala sürecek kadar uzamasını ve emin olun bu saydıklarımdan daha kötülerini gördüm. Aynaya baktığımda kendimi tanımakta zorlanıyorum artık. "Neler oldu sana?" diyeceğim biri bana bakıyor.

Bugün benim doğum günüm. Artık büyüdüğümü hissediyorum. İçim geriye dönüp bakmak için kan ağlıyor. Ama büyümenin geriye dönüp bakmamaktan ibaret olması da can yakıcı. Artık planlar var. Bitirilmesi gerekenler, yapılması gerekenler, teslim edilmesi gerekenler.

"Hissedenlerin değil bilenlerin klübüne hoş geldin" diyor karanlıkta göremediğim biri. Klüpten içeri giriyorum. Orta parmağımı kendisine göstererek..

Kınadım

2007-01-04T19:26:00.000+02:00

Şehirler arası otobüs firmaları tamam güzel yol hızlı geçsin diye vcd teknolojisinden yararlanmak istemenizi anlıyorum. Güzel. Ama bu zamanı hızlandırma işlevinizi "babam ve oğlum" gibi filmlerle yapmak zorunda mısınız?

Şahsi düşüncem bu filmin insanı ağlatmak için yapılmış olduğu. Bir hikayenin -haydi buna trajedi diyelim, gücünü cello geçişleriyle artırıp üstüne kalp atış hızında bass pizzicatolar yapınca her insanı ağlatmayı becerebilirsiniz. Ahtapotun yaşamını acıklı bir hikayeye çevirip insanı ağlatırım bakın iddia ediyorum. Çağan Irmak'da kasıp tarantula hikayeleriyle insanları ağlatabilir çünkü benden bu konuda belli ki daha yetenekli.

AĞLAMADIM ULEN!

Bayram günü otobüste dağlar tepeler aşan bi sürü ünsan ağlak oldular, yanımda torun torba sahibi bi dedenin kendini bi tek yerden yere vurmadığı kaldı. Kadınlar sessiz hıçkırmaktan vazgeçtiler. Otobüs sanırsınız cenaze arabası oldu. Sanki yolcuların yarısını kazada kaybettik devam ediyoruz. Ortamı biraz izleyince çağan ırmağın yaptıkları bana pek etki etmedi, komedinin ortasında kalır gibi oldum. Çok yapmacık geldi bana olan biten.

Lakin film bitti, millet yaşlı gözlerle çevreye bakınırken bir müzik kanalı girdiler ki. Girmez olaydılar. Sertab Erener çook uzaklardan seslendi. Çok derinleri kazdı. Yapma dedim yine yaptı. Dedi ki:

"Üzgünüm gidenler için

üzgünüm bitenler için

sadece çok üzgünüm, dargın değilim"

Çağan Irmak'ın beceremediğini Sertab böyle becerdi. Sesinin her kıvrımı beni böyle öldürdü. Sözleri acımasız ama güzel yüzlü bir askerin sapladığı süngü gibi girdi. Bir an içinde ölümü kabullenmek için nedenleriniz varmış gibi.

Uyudum sonra da.

Vinmonopolet

2006-12-14T13:39:00.000+02:00

Özgür bir ülkedeyim.

"Siz özal dönemi çocuğusunuz hakkınızı savunamıyosunuz, apolitiksiniz vır vır mıy mıy" gibi şeyler çok dendiği için bana vaktiyle işin teorisi üzerine düşünmüş bireysel özgürlükler, sosyal haklar, sözleşmeler üzerine kafa yormuştum. Yorulmuştum işin özü.

24 senede gördüğüm anladığım toplum içinde özgürlük kavramının bir başkasının yaşam alanına haklarına falan tecavüz etmeden kendi yolunda ilerlemek olduğunu farkettim. Kalabalıkta başkasına çarpmadan yolunda yürümeye çalışmak ve hareket serbestisi bulduğun alandan mutlu olmaya çalışmak gibi geldi bu biraz düşününce. Sonra kişisel haklarını önlerine sürdüğün diğer insanların sayısı beşten ondan on milyonlara çıktığında bu milyonluk kümelerin de bir takım hakları olabileceği akla geldi. Onun hakkı için bunu öldürmek "mantıklı", bunun hakkı için şunu hapsetmek "yararlı" oldu. Devasa bir iyilik için göze alınan minik kötülükler yapa yapa asla masum kalamadık. Doğa bildiğini okudu ve güçlü olan orada kalmaya devam etti.

Norveç bu bağlamda özgürlüğün bokunu çıkarmış bir yer. Tanımını da yapayım: kendi özgürlük alanınız genişlediği zaman özgürlüğün boku çıkmış oluyor. Ama bu eylem, alanın yüzölçümünün eskisine oranla daha büyük bir değer taşımasından değil, alanın genişliyor olmasının diğer insanları vahşi bir kibarlık içine sokmasından kaynaklanıyor. Diğer bir insanın özgürlük alanına yaptığınız en ufak müdahale en sert şekilde karşılık buluyor. Sigara içilmemesi gereken bir yerde boş bulunup sigara yakan birini herkes uyarmak yerine şikayet ediyor misal. Hız yapan bir şöför "üzgünüm dikkat etmedim" diyemeden uğrunda 4 yıl harcadığı ehliyetini kaybediyor. Acımasızlık ve empati eksikliği kibarlık ve canayakınlıkla ne kadar içiçe olabilir... Bunu anlamak için burada bir süre bulunmak gerek sanırım.

Daha boku çıkmış bir örnek başlığımızın konusu.

Vinmonopoletler, Norveçte %5'in üzerinde alkol içeren herhangi bir içeceğin alınabileceği tek adres. Norveç toplumu dünyanın en okuryazar, en aklıbaşında, en güzel, en estetik en aydın kesimi olup nasıl en alkolik olabilir diye düşününce vinmonopolet kavramının gereğini biraz anlar gibi oluyoruz. Burası şık bir dükkan. Haftaiçleri saat 18:00'e, Cumartesileri ise saat 15:00'e kadar açıklar. Pazar günleri içki satışı yok. İçeri girip sıra alıyorsunuz. Sıra size geldiğinde efendi gibi kalkıp hangi içki türünü istediğinizi, ne içeceğinizi tezgahtara anlatıyor raftan çok fahiş fiyatlara içki seçiyorsunuz. O kasanın ardındaki elfler dünyadaki her içkiyi biliyorlar. Neyle ne içilir, hangi meze neyin yanına gider, kalimantan'da yerliler neyle kafayı bulur size her şeyi anlatırlar. Sonra kocaman fosforlu yeşil turuncu Vinmonopolet torbanıza içkilerinizi koyar ve gülümseyerek sizi gönderir. Sokaklarda içki taşıdığınız herkesçe böylece anlaşılır. O gün içeceğiniz hemen yayınlanmış gibi olur. Şimdi sorun nerde?

Şurda, devlet insanı kendisine karşı korumaya kalkarsa ne olur. "İstediğim kadar içerim ulağn derttliyim ühüh" derseniz Norveç hükümeti evet haklısınız içmek de sizin hakkınız diyerek şok olacaktır. "E" demişler "madem her hakkın bokunu çıkardık, milletin kendini alkolik yapmasının yolunu açtık" (çünkü her şey çok güzel/düzenli olursa insanların gay veya alkolik olmaya eğilimleri vardır bakın şuraya yazıyorum) "olabilecek en yumuşak kısıtlamaya giderek alkol satışını tekele alalım. Alkolü yalnız biz kendi kurallarımızla satalım" Evet, güzel düşünmüşsünüz demek istiyorum ama Norveçte bira hariç herhangi bir içkiyi içebilmenin nasıl bir uğraş gerektirdiği hiç akla geliyor mu? Öncelikle hastanede tedavi olmayı beklermiş gibi sıra alıyorsunuz. Aslında size bir sorununuz olduğu burada betimleniyor. Sorununuzu çözmek için bekliyorsunuz. Alkolik demek istiyorlar size kısaca. "Bakın" diyorlar, "Vinmonopolette 6.5 dakikadır bekliyor, alkole bu kadar ihtiyacı var ne yazık"

Ardından alkole ihtiyacın en yoğun olduğu bir zamanda köşedeki markete gidip herhangi bir şişeyi sardıramıyorsunuz. Alkole hayır ihtiyacım yok. İçmekten (blogu incelerseniz görürsünüz özellikle biradan) hoşlanıyorum. Gerçi şimdiye kadar da "ölüyorum içecemmm" dediğim anlar pek olmadı. Ama 3. dünya ülkesi diye düşünülen Türkiyede bu açıdan kendimi daha rahat hissettiğim de aşikâr. Alkolik olabilmenin ve kimseye hesap vermemenin özgürlük alanımı güzel bir şekilde açtığı da burdan ortaya çıkıyor olabilir. Belki insanlar diye düşünüyorum bu kadar özgür olmak istemiyorlardır.

Norveç kralı olsam, adım da Haakon olsa, nüfusunun toplamı taksimle beşiktaş kadar insan olan bir ülkede krallık yapsam. Ülkemdeki insanlar dünyanın en zengin, en güzel, en entel, en en en leri olsalar. Ama kendilerini alkole verip bir hafta sonra evlerinde ölü bulunsalar.. Sanırım aynı kanunu çıkartırdım. Kaldı ki bu Norveçe özgü bir şey değil. İsveçte Systembolaget, Finlandiya'da ise Alko aynı işlevi üstlenmiş durumda.

Burak Oder hocam bir şekilde burayı görür ve okursa şunu anlatmak isterdim, idarenin kamu yararı gözeterek onların ucuz ekmek alabilmesi için fırınlar satış mekanları açması doğrudan bu amaca yönelik evet. Ama onların alkolik olmaması için Oslo'nun ortasında (73 adet Vinmonopolet açmışlar sanırım) binaları kamulaştırıp alkol satışı yapan dükkanlar açması işin her alanda bokunun çıkmasından başka bir şeyle açıklayamıyorum. İdare kamunun alkolizmle tehdit edildiğini düşünecek de, tüm içkileri fiyat, reklam ıvır zıvır olarak standardizasyona tâbi tutacak da. Alkolün alınmasını zorlaştıracak her türlü engeli bizzat devlet eliyle sağlayacak da, daha kısıtlı satışı gerçekleştirmek için abartmıyorum %21 vergi alacak da yok artık ali sami. Yapacak işi kalmayan idare sorunsalını tartışmak için ne güzel örnek yapmış adamlar.

Ha bir de Vinmonopolette satılan ürün alkolüne göre fiyatlandırılmıştır. Bacardi 151 listenin en tepesinde liderliği tuvalet ispirtosuyla paylaşırken, halis Chatêau'lu Bordeaux şarapları diptedir. pek fransız şarabı bulamazsınız bu yüzden Vinmonopolette. Böyle de garip bir yer.

girin gezin http://www.vinmonopolet.no/

Many Meetings

2006-12-13T11:47:00.000+02:00

Bazı duygular vardır hepiniz biliyorsunuz,

Belli yerlerde olmanızı bekleyecek kadar sabırlıdır. İçeriğinde sinsilik barındıran güçlü hislerdir. "Oraya," hissin ortaya çıktığı ilk yere gidene dek unutulmuş olduğunu var sayar hatta hatırlama zahmetine girmezsiniz. O bahsedilen yer uzakta olabilir. Gizli bir yer olabilir. Hemen yakınlarda da olabilir. Ama gidene ve bıraktıklarınızla yüzleşene kadar neyin ne olduğunu bilmezsiniz. Orada, o anda herşey açığa çıkar.

Karl Johans Gata'dan Oslo limanına çıkışta duran o parkta böyle bir sürprizle karşılaştım. Asla bitiremeyecek olduğum hikayeme başladığım ahşap bankı gördüm. Nisan ayından beridir buraya gelmemiştim. İki mevsim ve sayısız olay geçmişti başımdan. Denize baktım. Rengin gerçekliğine gülümseyiverdim. Sonra yaşadıklarımı geçirdim içimden. Güçlü bir rüzgar, belki de rüzgardan başka bir şey geriye itekledi beni. Bir şeylerin kıyısında olduğum hissi öyle derinden ve ortadan geliyordu ki ürpermemek imkansızdı. Üşüyordum. Sonra oturmaya karar verdim, ki yanlış olan şeyi yapıyordum. Dönüp gitmem gerekirdi.

Ama oturdum.

Ayak sesleri geldi sonra yan tarafımdan. Sanırım solumdan. Gözlerimi denize dikmiş duruyordum. Uzun süredir beklediğiniz, çok geciken ama gelince rahatlama uyandıran bir dost adımı gibi geldi bunlar. Emindim ki bana geliyordu. Geleni mutlaka tanıyordum. Gelip yanıma oturacaktı bu kimse. Birlikte bir şeyleri yoluna koyacak bir şeyler çözecektik. Gittiğinde mutlu olacaktım. Daha önce onlarca kez olmuş bir senaryoyu tekrar tekrar yaşıyordum. Ne kem talih! Cevaplara muhtaç olan ve ihtiyacından ölmek üzere olan kişiler yoldan gelip geçen, gökte uçan şeylerden nasıl da medet umar. Bir şeye inanıyor olmak ne kadar saçma olursa olsun, ne kadar da güçlüdür. Din kavramı kendi başına pek çok açık verse de insanların bunları gözardı etmesi bu yüzden kolay sanırım.

Ayak sesleri yaklaştı.

Gri paket taşları üzerinde ayakkabısının sesini duydum, gözlerimin yan tarafıyla zarif hareketlerini seçtim. Dünya sessizleşti. Hayallerini kurduğum şeye doğrudan bakmaya cüret edemedim. Ayaklarını gördüm. Önümde durdular. Sonra neden yanıma oturdu. Birdenbire... Kalbimin sıkıştığını, nefesimin zorlandığını hissettim. İnanmak.. öyle güçlü ki...

Dakikalarca süren sessizlikte yalnız önüme baktım. Gökyüzünde buraya pek mahsus duran ince mavi çatlaklar kapandılar. Bir martı sızlanarak limanın üzerine süzüldü. Norveçli bir kızın teknesinden çıktığını gördüm. Sonra O sonsuzluklardan gelen sesiyle konuştu. Sesi hüznün ta kendisiydi. Oracıkta, yanımdan ve çok uzaklardan, o andan ve geçmişten, kalbimin içinden ve anılarımdan gelen; melodik, ağıta benzeyen ve herşeyiyle oraya ait bir sesti. Uğuldayan kulaklarıma "Demek geri geldin" olarak çarpan bir sesti.

Kafam hafifçe yana, ayaklarına seğirtti. Yüzüne bakamazdım. Yapamazdım. Gözlerini görmek, her saniye korkunç gözlerine bakıp, ağlayarak, yavaş yavaş ölmeyi istemiyordum. Bu denli bir sınava kimin gücü vardır? Tüm gücümü toplayarak cevap vermek istedim. Güçlülüğümü ispat etmek istercesine tok seslerle konuşmak istedim. Deliğine kaçarken tıslayan bir yılan gibi sessizce cevap verebildim.

-"E Evet beni çağırdınız"

-"Ben kimseyi çağırmam Serkan. Bulman ya da dinlemen gereken bir şey varsa sana söyler, giderim. o kadar"

-"Bir şey bulmam ya da dinlemem gerekiyor öyleyse?"

-"Eh öyle."

-"Yeterince adil. Lakin bir sorum olacak size"

-"Sor bakalım evlat."

-"Tüm hislerimi biliyorsunuz. Her birini bildiğinize eminim. En karanlık ve yine en aydınlık günlerde ne kötü ne de iyiye yorulmayan ama sonsuz hüzün ve acımayla kaplı her olayda oradaydınız. Yüzü acı dolu yeğenime bakarken beni kolumdan tutup geriye çektiniz, ama arkamı döndüğümde yoktunuz. O çayı içerken yanda mendil uzatan da sizdiniz, ağlayacağımı biliyormuş ve hatta bunu bizzat sağlamış gibi... Beşiktaş Beer'den çıkarken sırtıma dokunan da sizdiniz. Lakin onda da dönüp bakamazdım."

-"Ve?"

-"Ve, doğduğum günden beri köşe kapmaca oynuyoruz. Bunu oyunu sağlayan siz misiniz? Bu sizin bir eseriniz mi? Rica ederim söyleyin. Dünyaya sizin gözlerinizle baktığımı sanıyorum. Ama gözlerinize doğrudan bakıp görmeyi arzuladığım bir şey yok. Tüm bunlar ne demek? Bir anlamı var mı?"

Neden sonra, yanımdaki siluet kımıldandı. Sorumun açıklığı ve anlamı onu sarsmış olmalıydı. Sessizliğindeki bilgeliği, oturuşundaki ağırlığı hissettim. Hakkında hiçbirşey bilmiyordum. Ama herşeyini hissediyordum. Yeni aşık olan bir çocuğun halet-i rûhiyesiydi bu bendeki belki. Beyaz saçları olmalıydı. Pek çok ömür görmüş bir huş ağacı sesi olsa ancak böyle konuşurdu çünkü.

-"Ben yalnızca gerçeğim. İşin en kötü tarafı ve belki de en korkuncu burada. Ölümden bahsediyorsun. Çevrene bir bak, Limana, şu gemilere, yağmuru getiren bulutlara, gri renge bak. Çevrende olan ve biten, iyi ve kötünün ihsanına ayrılmış pek çok şey görüyorsun. Belki de herşeyden habersiz sürüklenenleri görüyorsundur. Ama bak! İşte ben oradayım"

Beyaz elleriyle tam kestiremediğim bir yeri gösterdi denizin üzerinde.

-"Dünya ile gözlerinizin arasında kocaman gözlükler var. Bu benim Serkan. Kimi zaman bir şeye çok yoğunlaştığında, göremediğin bir şeylerin geçtiğini anımsamıyor musun? Zamanın sonsuz tuvalinde figürleri yumuşatan benim. İki sevgili öpüştüğünde tepedeki martıya çığlık attıran benim. Güneş doğmadan önceki kızıllıkta kulağına çalınan dream theater parçası bana ait. Bütün bunlar ne anlama mı geliyor? Bir de soruyor musun?" dedi.

Dudaklarımın kuruduğunu anımsıyorum. Utançla merak arasında öyle gidip geliyordum ki.

-"Hiç... Başına gelen ve geçenlerin bir şey ifade etmiş olmasını mı diliyorsun? Kendini önemli biri mi addediyorsun? Dünyada senin gibi 6 milyar gri ruh var. Hepsi kendi hüzünleri ve dünyalarıyla boğuşuyor. Pek azının özlemleri seninkinden değersiz. O yoketmeyi planladığın halklar arasında beni öyle şairane çağıranlar var ki şaşarsın. Kendine oyun oynama Ang! Aynı anda her yerde ve hiçbir yerdeyim. Ben dünyanın damarlarında akanım, Tolkien kitaplarından sızan, yeni ayrılmış sevgililerin gözlerinden fışkıranım. Açıkçası sana acıyorum. Bildiğin öyle az şey var ki"

Ağzım bir şey diyecekmiş gibi açıldı ve yine kapandı. Ben farklı bir karşılaşma hayal etmiş, farklı düşler kurmuştum. Hissettiğim nitekim yine hüzündü. Farklı bir şey değil.

"Bana bak" dedi, sonra.

Yavaşça kafamı kaldırdım. Siyah bir takım elbise giymişti. Vücudu çok düzgün görünüyordu. Kravatını gevşetmiş, beyaz boynunu kuzey rüzgarına açmıştı. Siyah şık pardesüsünü bankın sağ koluna koymuştu. Yüzü. Oh. Öyle yaşlı ve acılı duruyordu ki. Bir süre o yüze bakmak ciddi bir irade isterdi. Bir yerden tanıyacağım dedim bu adamı dolmaya başlayan gözlerimle. Bir yerde.. Biri. Ama kim. Hiç de öyle korkunç değildi. Koyu sarı saçları şakaklarından kırlaşmaya başlamıştı. Yakışıklı adamdı bu Lord Grey.

Ona elimi kolumu sallayarak bir şeyler anlatırken küçük dachsund köpeğini gezdiren bir norveçli hanımla gözgöze geldik. Durup bize bir iki saniye kadar anlamsızca baktı. "Ne bakıyor bu" yahu diyerek efendi'den icazet ister bir tavırla Grey'e döndüm ki, O orada yoktu.

Bir bankta bir saati biraz geçkin bir süre boyunca gerçekten kendi kendime mi konuştum. Sanmıyorum. Belki de o anda orada olmak istemeyiverdi gri efendi. Kim karışabilir ki onun iradesine. Kadıncağız ise herhalde delilerin nüfustaki artışını düşünüyor olmalıydı köpeğiyle tin tin uzaklaşırken.

Belki dediği gibi her yerdeydi figürleri yumuşatan ve ayrıntıları ekleyen. Görmek için mutlaka bakmaya gerek yoktu.

Kalktım ve gri yağmurla ıslanmaya başlamış Oslo sokaklarında talihimi aramaya devam ettim. Yüzümden süzülen her yaş yağmura ait değildi. Dünyaya katabildiğim de tek şey buydu sanıyorum, eğer bu bir şey olacak kadar büyükse.

Eorl

2006-12-07T04:18:00.000+02:00

"Bu Rohirrim lisanı galiba," dedi Legolas; "çünkü bu ülkenin topraklarına benziyor; yer yer zengin ve dalgalı, yer yer dağlar kadar sert ve katı. Ama ölümlü insanların hüznüyle yüklü olmasından gayrı ne dediğini tahmin edemiyorum."
"Ortak lisan'da şöyle söylenir," dedi Aragorn, "tercüme edebildiğim kadarıyla."

Nerede şimdi at, nerede süvari? nerede çalan borular?
Nerede zırh ve miğfer, nerede uçuşan saçlar?
Nerede harpın teline dokunan el, nerede yanan kızıl ateş?
Nerede bahar, nerede hasat, nerede uzayıp giden başaklar?
Gelip geçti hepsi, dağdaki yağmur, kırdaki yel gibi;
Batı'da günler tepelerin gerisindeki gölgeler içinde kaybolup gitti.
Kim toplayacak şimdi yanan kuru ağacın dumanını?
Kim görecek Deniz'den dönüp gelen, akan yılları?

Hans-Joachim Marseille 14+

2006-09-14T18:06:00.001+03:00

ekşi sözlükte yazdığımın aynısını buraya da alıyorum, hani bir gün beni atarlar falan arkamda eserim kalsın bi şekilde.

alman avcı pilotu.

hakkında birşeyler yazmanın, şimdiye kadar yazdığım diğer tüm akranlarından çok daha zor olduğu biridir diğer taraftan. nasıl bitireceğimi bilmesem de başlayalım yazmaya.

huguenot kökenli bir ailenin çocuğu olarak 13 aralık 1919'da berlin'de doğmuştur. babası birinci dünya savaşında jasta 2'de savaşmış bir pilottur. babasıyla olan ilişkisi sıfıra yakın da olsa 20 yıla kalmadan genç hans-joachim, babasının katıldığına oranla çok daha kanlı bir savaşta baba mesleği icra edecektir.

savaş başladığı sırada werneuchen pilot okulundan yeni mezun marseille, batı cephesinde rezerv pilotluğu yapar. tüm fransa seferi boyunca savaş deneyimi yoktur. ingiltere göklerinde savaş başladığı zaman ise johannes steinhoff ve gerhard barkhorn'la yanyana jagdgeschwader 52 * de avcılığa başlamıştır. bu sırada da henüz 21 yaşında gencecik bir teğmendir. burada yere 7 ingiliz uçağı indirmiş, 4 kez de uçağını kaybetmiştir. akrobasiye olan eğilimi, protokollere ve teamüllere sıkıca bağlanmış olan luftwaffe içinde çok hoş karşılanmamaktadır. birkaç kez uyarı alır. marseille şahsi fikrimce britanya savaşında kendini henüz geliştirmeye bile başlamamıştır. uçağını tanımaya çalışmaktadır.

özel hayatında ise biraz hızlıdır. yapma denilen her şeye eğilimi vardır. alkolden, kadınlardan ve jazz müzikten hoşlanır***. fransa'da ufak ufak playboy'luk alıştırmaları yaparken hareketleri çok göze batar. bir insubordination * alır. yani bir nevi en üst seviyeden "kendine çeki düzen ver" bildirisi. uyarıyla da kalmaz, kadından, alkolden ve jazz'dan uzak duracağı en emin yere de onu postalarlar. jagdgeschwader 27 iki hafta içinde afrikakorps'a yardımcı olmak için tunus / al agheila'ya yola çıkacaktır. marseille jg27/3 uçuş koluna atanır. allahın çölünde marseille'in playboyluk yapacak yeterli imkanı bulunmayacaktır.*

kuzey afrika'daki ilk zamanlar uçağı tanımak ve alışmakla geçer. luftwaffe'nin ana avcısı hala bf109e'lerdir. burada 2 zafer daha kazanır ve yine düşürülür. jg 27 komutanı eduard neumann uçakların düşürülüş stilini incelediği zaman marseille'de potansiyel görür. ona reçete gibi bir kendini geliştirme programı yazar. bunu uygulamaya fırsat bulamadan jg 27 almanya'ya geri döner. tüm filo bf109f serisine geçmiştir. bu önemsiz sayılacak olay, tevratta belirtilen "mısır ın başına gelen 10 bela" dan biri midir bunu ileride hep birlikte göreceğiz.

messerschmitt / bayerische flugzeugwerke 109 "friedrich"* marseille'in yıldız olacağı uçaktır. motor şaftının içinden geçen nişan alması çok kolay mg151 topuyla donatılmış, 109 airframe'ine en uygun hızda ve ağırlıkta üretilmiştir. çölde deneme uçuşlarında marseille kendini tanır. uçağını da tanır. arkadaşı hans-arnold stahlschmidt le olan konuşmalarında f ile bütünleştiğini söyleyecek kadar tanır uçağını. uçak ve insanın limitleri birbirine çok benzemektedir. ufacık tefecik bir genç olan marseille'in de o insanlık dışı manevraları nasıl yapabildiğini ancak bu tanıma ekseninde değerlendiriyoruz. diğer türlü marseille'in neptünden falan gelmiş olması daha mantıklı gelecekti.

marseille kendini ve uçağı tanıdıktan sonra meşhur kendini geliştirme aşamasına geçer. alkolü bırakır, süte geçer. zorunlu güneş gözlüğü uygulamasını sık sık delerek çölde gözlüksüz dolaşır. elinden geldiği kadar da çok güneşe çıplak gözle bakarak, koca bir güneş tarlası olan sirenaik * çöllerinde düşmandan erken davranma olasılığını zorlar. temiz geçen her uçuşundan sonra kalan mermisini dağa taşa sıkarak nişancılığını geliştirir. arkadaşlarını dairesel dönüşler yaptırarak hangi saniyede ve salisede düşmanı nişangahında göreceği üzerine talimler yapar. asla bir protokol olamayacak kendi stilini bu sırada geliştirir. klasik arkadan yaklaşma / vurma üzerine olan her olasılığı reddederek yandan yaklaşmaya çalışır. bu.. bu korkunç zor bir şeydir çünkü önünüzde açık bir hedef olsa da hızla nişangahı terketmektedir.

örnek olarak sancaktan* gelen bir spitfire nişangahınızdan geçip solunuza doğru gidiyor ve siz onu geçiyorsunuz. klasik ritüel yarım bir loopla arkasına geçerek onu düşürmek iken (ve dünya havacılığının tüm defans protokolleri buna yönelikken) marseille hedef nişangahına girmeden sert bir manevrayla uçağını sola yatırmakta, limit teorisi grafiği gibi ona yaklaşmakta ve henüz hareket halindeyken pilotu ve motoru vurmaktadır. marseille bir hayvandır.

bu yöntem başarıya ulaştığında marseille görülmenin hava savaşında öncelikli silah olduğunu düşünür. görülmemek için ikili (ve hatta yalnız) avlara çıkar. luftwaffe sisteminde tüm kanat adamlarının ortak iştiraki olan savaşlar gerçekten azdır. wingman denilen herze alman havacılığında uygun bir yükseklikte tehlike anında lideri koruma (ve daha çok zaferlerini onaylama) üstüne kuruludur. görülmeden şimşek gibi ingiliz, avustralya, güney afrika, özgür fransız formasyonlarına dalar. yırtar, parçalar. öyle imkansız açılardan saldırılar gerçekleştirir ki ingilizler sayıca daha çok alman uçağının birden aralarına daldığını haber verip dururlar.

benzer bir çok hareketi olsa da marseille'in bir savunma dairesini kırışını anlatmak icap eder ki kalitesi tescillensin bilinsin.

karşılaşan taraflar :

raf:

4 adet iki motorlu ingiliz avcısı 8x20mm hispano topu sayısız makineli tüfek

luftwaffe:

hans joachim marseille ve kanat adamı olan rottenführer 2x15mm mg151 topu 4 adet mg17 tüfek

karşılaşma başlarken marseille kanat adamını uygun bir yüksekliğe bırakır ve kendilerinin altında çaprazlama giden ve kendilerini henüz farketmemiş avcı formasyonunun üstüne dalar. şanssızlık eseri ilk salvoları ağır avcılara pek fazla zarar vermez ve marseille tekrar yüksekliğine dönmek zorunda kalır, bı sırada ingilizler henüz başlarına ne geldi, kim nerden geldi göremedikleri için, daire oluştururlar. klasik sistemle arkadan saldıran avcı kimin arkasında olursa olsun bir ingilizin önünde olacak ve ağır silahlarıyla kırılacaktır. marseille formasyona bakar. içinden saymaya başlar. hangi saniyede nerede olması gerektiğini düşünür. formasyonun biraz arkasına dalar ve ani bir çıkışla (henüz yükselirken) bir yandan silahlarının tetiğini çeker, ilk avcı alevler içinde düşerken göz ucuyla iki önündeki avcının konumunu inceler ve nereye dalış yapması gerektiğine bakar. işte durumdan haberdar olmak* budur. yükselir ve güzel bir freefall ile yan üstten az evvel anlattığımız limit teorili saldırısını yapar. birinci ve üçüncü uçağı düşürerek diğerlerini yalnız bırakır. daireyi kırmıştır. birbirini koruyamayan ve korunduğunu düşünen dört yavaş ingiliz uçağı 2 dakikayı geçmeyen bir sürede yalnız bir alman avcısı tarafından insafsızca hırpalanmıştır. bu şans değildir. işin korkunç yanı buradadır. bu 20 li yaşlarının hemen başındaki çocuk ne yaptığını bilmektedir. kalan iki (ve daha ateş bile edememiş) ingiliz avcısının üslerini asla görmediklerini belirtmek herhalde yersizdir. alman wingman ise tepede jawohl jochen diyip durmaktadır.

6 haziran 1942'de benzer bir hareketi 16 p40 uçağına karşı yapmış, toplam 11 dakika süren bir çatışmanın ilk 6 dakikasında 5 uçak düşürmüştür. tek başına o kadar uçağın arasında girmiş, kendine tek bir el bile ateş edilmemiştir! yaşayan p40 pilotlarının sayıca üstün bir alman formasyonuyla çatışmaya girdiğini rapor ettiklerine şaşırmamak icap eder, bilakis yirmili otuzlu gruplarla dahi tek tabanca baş edilebilecek korkunç bir virtüözdür karşılarındaki.

skoru 150'ye yaklaştıkça almanyada ondan bahsetmeyen bir gazete manşeti, resmiyle uyumayan bir alman kızı kalmaz olmuştur. willy messerschmitt'e uçakta yapılacak değişimlerde yardımcı olmak için berlin'e birkaç kez gitmiş. en yüksek alman nişanı kılıçlı ve meşe yapraklı şövalye haçına mücevherle ödüllendirilmiştir. dahası bütün bunları alan en genç insandır. savaştığı insanlar yarım yamalak eğitim görmüş rus köylüleri değil batılı pilotlardır. luftwaffe için marseille'in olduğu kuzey afrika, sayılar eşit olsa da savaş bitene kadar asla olmayacak bir hava üstünlüğü demektir. tek bir insanın ülkeler arasındaki dengeleri yerinden oynatmasının en genç* sembolüdür marseille.

22 yaşında skoru * 158'e vuran marseille almanya'nın ve büyük ihtimalle dünyanın en iyi pilotudur. alman ordusundaki en genç yüzbaşıdır. (alman ordusunda rütbelilerin erlere oranı %2.80 dir) . alman hava kuvvetleri yıldızı bf109f ile parlayan genç yüzbaşıyı süpernova haline getirmek için bf109g serisini ilk olarak çöle gönderir. bf109g2 çok sevilen bir uçak değildir. airframe zorlanmıştır. kolay ısınan* soğutma problemleri tam olarak giderilemeden hizmete sokulmuş bir uçaktır. marseille bununla ilk görev uçuşunda ölür.

denilen o ki bf109f'ine çok alışkın olduğu için bırakmak istememiş. ancak mareşal kesselring'in doğrudan talimatı üzerine g ile uçmaya mecbur olmuş. sakin bir uçuştan sonra evlerine dönerlerken motoru bir miktar alev almış ve kabine duman dolmuş. hemen oksijen maskesini takan ve körlemesine uçmaya devam eden marseille'i kanat adamları eve kadar yönlendirmiş. kendi hatlarına döndüklerinde telsizden son sözleri duyulmuş "bu kadar. artık dayanamayacağım. atlıyorum"

atlamak için klasik bir sistem uygulamış. uçağını ekseni etrafında döndürerek tepetaklak yapmış ve kanopiyi açmış. ancak dumandan nereye gittiğini göremediğinden uçak aslında yere doğru hızlanmaya başlamış. bu sırada atlayınca büyük bir hızla uçağının istikamet dümenine çarpmış. ya hemen oracıkta ölmüş ya da baygın düşerek paraşütünü açamamış ve düşerek ölmüş. cesedini gidip çölden alan komutan neumann'dır.

kesselring, galland gibi selebritilerin katıldığı bir cenaze töreniyle derne şehitler mezarlığına gömülür. italyan mühendisler ölenin önemini belirtircesine hemen oraya minik bir piramit inşa ederler. arkadaşları ise adını rütbesini ve madalyalarını taşa yazdıktan sonra tek bir kelime daha ekleyerek marseille'in durumunu özetlerler : "hiç yenilmedi"*

mezarı ve piramidi zamanla bozulmuştur. ancak yakın zamanda jg 27den sağ kalan herkes bizzat oraya giderek yepyeni tertemiz bir mezar yaptırmıştır komutanlarına. işte buyrun:

http://www.armchairgeneral.com/...rofafrica/db005.jpg

There and Back Again..

2006-08-23T16:32:00.000+03:00

Demiş Tolkien...

Öyle de oldu, değişiklikler devrim gibiydi. Yollar korkunçtu, zaman kısaydı, karşılaşmalar acıydı. Uçaklar kalabalıktı, babam yalnızdı, kapı kırıktı; ablam sessiz, annem ağlamak üzereydi, kumlar sıcak, löwenbräu soğuktu; Tarık'ın arabası küçük, ona doluşmaya çalışanların ghötleri büyüktü. Emrah mutluydu. Ayça mutsuzdu. Deniz berrak, denizanaları kocamandı.

Gittim ve döndüm.

Gidişim ve dönüşüm arasında zengin olan bira şirketleri var. Trip atanlar ve yiyenler var, Enerjisi kendine fazla gelen bir güneş var, yaptığım yemekleri durmadan yiyip bulaşıklarını da bana bırakanlar var. Açılan yeni yerler ve kapanan eski yerler var. Ve aldığım bir tek ders var:

Ölmeyen bir masumiyetin peşinde olan kişi, insan ya da elf, en nadir şeylerden birini arar. O çok sevdiğiniz ve bir zamanlar hayatınızı benzeştirmeye kastığınız aşk filmlerinden emin olun zamanla nefret edeceksiniz. Lazslo de Almasy ile ruhani bir birliktelik yaşayan karısı Katharine'i gören Geoffrey Clifton'u anlayacağınız bir zaman elbet gelecek. "Çekil lan birebirlerini seviyolar işte aptal it" diyemeyeceğiniz bir an gelecek. Bu herkesin kendine hizmet edeceği bir anın varlığına inanmanızla aynı zamanda olacak sanırım. Aşkların birbiriyle kesiştiğini ve verdiği zararın maneviyatla sınırlı kalmadığını göreceksiniz. Masumiyetin bedenleşmiş halleri yıkıldığında artık masum olmayan bir dünyada olduğunuzu düşüneceksiniz. Kirlilik! Öyle tiksineceksiniz ki dünyadan. Hissiz oluşunuza "cool!" diyecekler. Umrunuzda bile olmayacak.

Yine de en sonunda yok olan şey masumiyet olmayacak. Çizdiğiniz bi üçgeni karaladığınız zaman üçgen fikriyatını yokedemeyeceğiniz gibi,

Masumiyeti de öldüremeyeceksiniz. Savaşacak bir şeyler hep olacak.

My Lord Grey

2006-07-14T16:59:00.000+03:00

Lordum Grey geldi geçen. Gölgeler altında umuda dair konuştuk. Ne kadar çalışsam da yüz ifadesinden asla bir şey anlayamadım. Dedi ki : "Ang! Bir şeye sahip olmanın en kötü tarafı, artık o şeye sahip olmuş olmaktır"

"Garip birisin" dedim, "yaptıklarının ve dediklerinin içyüzünü anlamış olmayı dilerdim Lord Grey."

ve yürüdüm gri damlalardan pelerininin altında, Hükümranlığından bir süre daha çıkmadan.

Dawn

2006-06-18T23:19:00.000+03:00